Τι άλλο θα δούμε;

Το διαβάσαμε κι αυτό:

Ο κύριος Φώλιας δήλωσε ότι «ο λιθάνθρακας όχι μόνο δε θα προκαλέσει επιβάρυνση αλλά βελτίωση του περιβάλλοντος».

Αν είναι κύριε Φώλια γιατί προτείνατε μόνο δύο και όχι δώδεκα μονάδες καύσης λιθάνθρακα; Έτσι για να αναβαθμιστούμε περιβαλλοντικά στην περιοχή.

To σχέδιο προβλέπει μια μεγάλη αύξηση 40%, δηλαδή 1600 MW λιθάνθρακα, που θα προστεθούν στο υπάρχοντα 4000 MW λιγνιτικά. Για ποια αποκέντρωση ηλεκτρικής ισχύος μιλάμε όταν εξακολουθούμε να «καίμε» μια περιοχή για να φωτίσουμε τις υπόλοιπες περιφέρειες της χώρας; Για ποια ευστάθεια των δικτύων μιλάμε όταν οι απώλειες λόγω μεταφοράς είναι 10%; Γιατί αυτή η κυβερνητική επιλογή;
· Γιατί είμαστε οι μόνοι που λέμε ναι κάθε φορά σε νέες μονάδες
· Διότι κανένας άλλος σε όλη τη χώρα δε θέλει λιθάνθρακες και λιγνίτες
· Διότι σε αυτές τις περιοχές πρωτοστατούν στο «όχι» οι δήμαρχοι, η νομαρχία και οι τοπικοί φορείς, ενώ εδώ αυτοί λένε ναι. Η ενδοτικότητα των τοπικών φορέων στο θέμα των νέων λιγνιτικών μονάδων έχει αλυσίδα συνεπειών. Είναι οικολογική υποτέλεια.

Δεν αμφισβητήσαμε ποτέ ότι με την ίδια ποσότητα λιθάνθρακα παράγεται περισσότερη ενέργεια και λιγότεροι ρύποι από ότι με το λιγνίτη. Γνωρίζουμε επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος της υποβάθμισης – αλλά και των θέσεων εργασίας – προέρχεται από την εξόρυξη του λιγνίτη. Δε θεωρούμε όμως την εισαγωγή εκ θαλάσσης στερεών καυσίμων ούτε «λύση» ούτε «βιώσιμη». Ακόμα και αν χρειαζόταν να κατασκευαστούν λινθανθρακικές μονάδες στη χώρα, η απλή λογική λέει ότι πρέπει να γίνουν κοντά στη θάλασσα και δίπλα στην κατανάλωση.

Χρειάζεται όμως να γίνουν; Η Ευρωπαϊκή Ένωση στοχεύει σε 20% μείωση του CO2 και ηλεκτροπαραγωγή από ΑΠΕ 35% έως το 2020. Εάν η Ελλάδα πιάσει αυτόν το στόχο θα είναι ενεργειακά αυτοδύναμη, αλλά και περιβαλλοντικά καθαρή για πολλά χρόνια. Για να το πετύχει πρέπει να αυξήσει την εγκατάσταση της ισχύος από ΑΠΕ από 100 MW ανά έτος σε 1000ΜW ανά έτος. Τέτοια εγχώρια αγορά εξοπλισμού ΑΠΕ θα επιτρέψει και την εγχώρια παραγωγή εξοπλισμού ΑΠΕ, που θα είναι η τεχνολογία του μέλλοντος.

Σε μια περιοχή που καυχάται ότι είναι δήθεν η «ενεργειακή καρδιά» της Ελλάδος, οι κάτοικοι και οι παράγοντες αποδείχθηκαν οι πιο άσχετοι της χώρας σε θέματα ενέργειας. Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει τα πάνω κάτω στον τομέα της παραγωγής ενέργειας για λόγους που έχουμε ήδη χιλιογράψει. Άλλες περιοχές της χώρας, όπως η Αχαϊα, βλέποντας τη μεταστροφή από τα στερεά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), έχουν πετύχει την εγκατάσταση μονάδων παραγωγής εξοπλισμού για ΑΠΕ που είναι και το κομμάτι που αποδίδει περισσότερο. Εμείς κολλημένοι με το κάρβουνο…

Βλέπουμε δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει στόχους να μοιράζει επιδοτήσεις αλλά και πρόστιμα. Βλέπουμε τις εταιρείες παραγωγής εξοπλισμού ΑΠΕ να ζητάν για εγκατασταθούν αύξηση της εγχώριας αγοράς κάτι που υποχρεούμαστε λόγω Ε.Ε. να το κάνουμε. Βλέπουμε τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες να είναι έτη μπροστά στις ΑΠΕ, σε βαθμό που οι ανθρακικές τεχνολογίες να είναι τόσο παλιές που δεν ξέρουν που να τις πουλήσουνε. Βλέπουμε τη νέα γενιά να θέλει να εργαστεί σε εξειδικευμένες θέσεις εργασίας – όπως οι ΑΠΕ-, και όχι να γίνει ανθρακωρύχοι όπως οι προηγούμενη γενιά. Βλέπουμε την ενεργειακή εξάρτηση χωρών να έχει πολιτικές επιπτώσεις. Και ενώ έχουμε τον περισσότερο ήλιο και αέρα στην Ευρώπη, βλέπουμε το Συμβούλιο Μακροχρόνιου Εθνικού Σχεδιασμού να προτείνει λινθανθρακικές μονάδες. Πού ; Στην Κοζάνη…. Τι άλλο θα δούμε;

Ευτυχώς υπάρχει και το ΤΕΙ και μαθαίνουμε πόση τέφρα αναπνέουμε !

Προχθές το Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης και Περιβαλλοντικής Φυσικής (ΕΑΡ – ΠΕΦΥ), όπου προΐσταται ο καθηγητής κ. Τριανταφύλλου, έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία των συγκεντρώσεων αιωρουμένων σωματιδίων (ΑΣ10) που αναφέρονται στο έτος 2007.
Ο σχετικός πίνακας είναι αποκαλυπτικός :

Σύμφωνα με την οδηγία 1999/30 ισχύουν τα όρια:

• Για τη μέση ημερήσια συγκέντρωση ΑΣ10 η τιμή 50 μg/m3. Η τιμή αυτή δεν πρέπει να ξεπερνιέται περισσότερες από 35 φορές το χρόνο.
• Για τη μέση ετήσια συγκέντρωση η τιμή 40 μg/m3
  Οι μέσες ημερήσιες τιμές συγκεντρώσεων που αντιστοιχούν στις ημέρες των υπερβάσεων κυμάνθηκαν από 51 – 188 μg/m3.

Κοντολογίς, για να περιγράψουμε τελείως απλά και σχηματικά το πρόβλημα, δύο ή τρεις μέρες την εβδομάδα είμαστε πάνω από τα όρια !

Αυτά συμβαίνουν στην Πλατεία Αριστοτέλους στην Κοζάνη. Μόνο εκεί έχει σταθμό μέτρησης το ΤΕΙ.
Στον υπόλοιπο νομό τι γίνεται ;
Τι συμβαίνει στα πληττόμενα χωριά, στον Άγιο Δημήτριο, τον Κλείτο, την Ακρινή, τη Μαυροπηγή, τον Κόμμανο, την Ποντοκώμη, κλπ ;
Τι γίνεται στην Πτολεμαΐδα ; [Ο Δήμαρχος Πτολεμαΐδας –ως … εμπειροτέχνης μετεωρολόγος- μας λέει ότι «το πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο όσο παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, ειδικά των Αθηνών, επειδή οι άνεμοι κατά 70 % είναι βόρειοι και διασκορπίζουν το νέφος της Πτολεμαΐδας» . Επειδή τέτοιες εκτιμήσεις δεν τολμούν να κάνουν ούτε οι επαγγελματίες μετεωρολόγοι, μιας και η ρύπανση είναι πολύ πιο σύνθετο μετεωρολογικό φαινόμενο (αναστροφές –τοπικοί άνεμοι –ανάγλυφο), δεν θα πρέπει να λειτουργήσουν κι εκεί οι σταθμοί μέτρησης του ΥΠΕΧΩΔΕ για να δούμε τι αναπνέει κι η Πτολεμαΐδα ; Ας ζητήσει ο κ. Τσιούμαρης να εγκατασταθούν επιτέλους σύγχρονοι σταθμοί μέτρησης στην Πτολεμαΐδα για να δούμε ποιος έχει δίκαιο] .

Τόσα λεφτά έχουν φαγωθεί για πλήρεις και αυτόματους σταθμούς , για δίκτυα , για on line συστήματα, κλπ, και όμως η ενημέρωση των πολιτών (άμεση , τακτική, τεκμηριωμένη, και γεωγραφικά αποτυπωμένη) αποτελεί … όνειρο θερινής νυκτός.

Ακόμη κι αυτή η ανακοίνωση του ΤΕΙ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ενημέρωση από το κράτος , αλλά ως «παροχή» ενός Εκπαιδευτικού - Ερευνητικού Ιδρύματος στους πολίτες . Διότι, όπως αναφέρεται και στην ανακοίνωση , τα στοιχεία δημοσιεύτηκαν με αφορμή «το σχετικό ενδιαφέρον, που εκφράστηκε δημόσια, από κοινωνικούς φορείς της περιοχής» , εννοώντας προφανώς την αίτηση που κατέθεσαν και δημοσιοποίησαν η Οικολογική Κίνηση Κοζάνης και άλλες 5 περιβαλλοντικές οργανώσεις, ζητώντας από τη Νομαρχία Κοζάνης τις υπερβάσεις εκπομπών του 2007.
Ως πότε θα διαμαρτυρόμαστε ή θα καταθέτουμε αιτήσεις για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα δικαιώματα των πολιτών, δηλαδή να ενημερώνονται δημόσια και τακτικά για την ποιότητα του περιβάλλοντος με βάση τα όσα ορίζει η Ευρωπαϊκή και Ελληνική Νομοθεσία ;

Όσον αφορά τέλος στην ουσία της υπόθεσης, διαπιστώνουμε ότι παρά τις βελτιώσεις, τις αντικαταστάσεις φίλτρων, και τις νέες τεχνολογίες, (οι οποίες επιστρατεύονται κάθε τόσο ως επιχειρήματα από τη Διοίκηση και τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ και γενικά τους υπερασπιστές των νέων λιγνιτικών μονάδων ), το νέφος επιμένει να επισκέπτεται και να παραμένει στο Νομό Κοζάνης 130 μέρες το χρόνο !

Κοζάνη 10-4-2008
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ

(Σημ. Τα στοιχεία, που μας έδωσε σήμερα η Νομαρχία, για τις υπερβάσεις των εκπομπών τέφρας της ΔΕΗ και την τύχη των προστίμων που επιβλήθηκαν «πρωτοδίκως», θα τα σχολιάσουμε σε επόμενο δημοσίευμα μας)

Τιμές υπερβάσεων ιπτάμενης τέφρας καμινάδων της ΔΕΗ

Έγγραφο που εστάλει από Οικολογικές και Περιβαλλοντικές Οργανώσεις και Συλλόγους του Νομού Κοζάνης προς τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κοζάνης και αφορά τις τιμές υπερβάσεων ιπτάμενης τέφρας των καμινάδων της ΔΕΗ:

Προς Δ/νση Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος
Τμήμα Περιβάλλοντος
Ν.Α Κοζάνης
Φαξ: 2461067440

20 Μαρτίου 2008

ΘΕΜΑ: «Τιμές υπερβάσεων ιπτάμενης τέφρας καμινάδων της ΔΕΗ».


Σε συνάντηση των οργανώσεών μας (βλ. πίνακα) στο Μαυροδέντρι στις 19 Μαρτίου 2008 αποφασίσαμε και σας παρακαλούμε να μας χορηγήσετε στοιχεία της Υπηρεσίας σας που αφορούν:
· Τις υπερβάσεις των ορίων εκπομπών τέφρας από 1-1-2007 έως την 29-2-2008, που αφορούν τις μονάδες της ΔΕΗ στο ΛΚΔΜ (ΑΗΣ Καρδιάς, Πτολεμαΐδας, Αγ. Δημητρίου και Αμυνταίου). (Ημερομηνίες, μονάδα ΔΕΗ, τιμές υπερβάσεων, και αντίστοιχα ισχύοντα όρια).
· Τις υπερβάσες συγκεντρώσεων αιωρουμένων σωματιδίων που αφορούν την ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα και καταγράφηκαν από τους μετρητές της Νομαρχίας – ΥΠΕΧΩΔΕ ή από τους συνεργαζόμενους με την Υπηρεσία σας φορείς, ΔΕΗ, ΤΕΙ, Πανεπιστήμιο. (Ημερομηνίες, τοποθεσία μετρητή, τιμές υπερβάσεων, και αντίστοιχα ισχύοντα όρια).
· Τις υπάρχουσες Εκθέσεις αυτοψίας της αρμόδιας υπηρεσίας της Νομαρχίας Κοζάνης που αφορούν τις παραπάνω υπερβάσεις.

Επίσης θα θέλαμε να μας ενημερώσετε:

• Ποιες Εκθέσεις σας συνοδεύτηκαν με την επιβολή προστίμου από τον (εκάστοτε) Νομάρχη την τελευταία πενταετία.
• Ποιες από τις Εκθέσεις σας αυτές, που ως γνωστόν κοινοποιούνται στην Περιφέρεια Δυτ. Μακεδονίας και στο ΥΠΕΧΩΔΕ, συνοδεύτηκαν επίσης με επιβολή προστίμων και από τις εν λόγω Υπηρεσίες.
  

Σε αναμονή των απαντήσεων σας
Ευχαριστούμε


Οικ. Κίνηση Κοζάνης
Οικολογική Κοινωνική Παρέμβαση Πτολεμαΐδας
Σύλλογος Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής Δ. Υψηλάντη
Σύλλογος Περιβάλλοντος Ελλησπόντου
Σύλλογος για την Καταπολέμηση της Ανεργίας και Ανάπτυξη της Περιοχής Αγ. Δημητρίου
Σύλλογος Περιβάλλοντος Ακρινής
Σύλλογος Πληττομένων Μαυροπηγής

Υ.Γ. Αναμένεται η συμμετοχή και άλλων Περιβαλλοντικών οργανώσεων της περιοχής που θα εξετάσουν την συμμετοχή τους στα Διοικητικά τους όργανα.

Κοινή Ανακοίνωση 6 περιβαλλοντικών οργανώσεων για το χρόνιο πρόβλημα της σκόνης στους Σταθμούς και τα Ορυχεία της ΔΕΗ

Χθες, ως γνωστόν, επισκέφτηκε το Νομό Κοζάνης η Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με επικεφαλής τον βουλευτή Κυριάκο Μητσοτάκη. Με βάση το καθορισμένο πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε στην Ακρινή συνάντηση με εκπροσώπους των περιβαλλοντικών οργανώσεων και πολιτών της περιοχής. Οι εν λόγω οργανώσεις εξέθεσαν πολύ σύντομα τις απόψεις τους χωρίς να ακολουθήσει διάλογος , λόγω του πολύ συμπιεσμένου προγράμματος, το οποίο προέβλεπε αμέσως μετά Σύσκεψη στη Νομαρχία.
Μετά τη λήξη της διαδικασίας και την αποχώρηση της Επιτροπής όσοι εκπρόσωποι περιβαλλοντικών οργανώσεων απέμειναν συμφώνησαν στα εξής :
1. Ότι ο χρόνος που διατέθηκε για τις οργανώσεις ήταν πολύ λίγος (υπήρξαν και εκπρόσωποι που μίλησαν μόνο 3-4 λεπτά) και μειώθηκε ακόμη περισσότερο, γιατί πήραν το λόγο και άλλοι παράγοντες της περιοχής.
2. Ότι χρειάζεται ένας καλύτερος συντονισμός μεταξύ των συλλόγων για να επιτευχτεί μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του οικολογικού κινήματος της περιοχής. Για το λογο αυτό αποφασίστηκε να γίνει συνάντηση όλων των οργανώσεων, που ασχολούνται με θέματα περιβάλλοντος στην περιοχή του Λιγνιτικού Κέντρου Δυτικής Μακεδονίας.
3. Ότι θα δημοσιοποιηθούν άμεσα οι θέσεις των οργανώσεων σχετικά με την επίσκεψη της Επιτροπής Περιβάλλοντος στη Βουλή, αλλά και οι απόψεις τους για τα σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα του Ν. Κοζάνης.

Τέλος οι παρακάτω έξι (6) οργανώσεις μετά από πρωτοβουλία της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης υπέγραψαν την εξής ανακοίνωση, η οποία αναφέρεται σε ένα ειδικότερο μόνιμο πρόβλημα, σχετικό με την έντονη σκόνη που παράγεται κατά την εξόρυξη –αποθήκευση και μεταφορά του λιγνίτη και της τέφρας.

1. Οικολογική Κίνηση Κοζάνης
2. Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Δήμου Ελλησπόντου.
3. Σύλλογος Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής του Δήμου Δημητρίου Υψηλάντη
4. Σύλλογος για την καταπολέμηση της ανεργίας και την ανάπτυξη της περιοχής Αγ. Δημητρίου-Ρυακίου
5. Σύλλογος Περιβάλλοντος και Ανέργων Ακρινής
6. Σύλλογος πληττομένων από τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις υπέρ ΛΙΠΤΟΛ- ΔΕΗ Μαυροπηγής

______________________________________

Το θέμα της σκόνης στα Ορυχεία και στους Σταθμούς της ΔΕΗ είναι ένα ανοιχτό μέτωπο, το οποίο ταλανίζει μόνιμα τους εργαζόμενους, τους κατοίκους των πληττόμενων χωριών, αλλά και τη Διοίκηση της ΔΕΗ.

Οι πηγές της σκόνης χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες :
· σε εκείνες που προκαλούν το γνωστό μας νέφος, το οποίο απλώνεται σε όλη την περιοχή και προέρχεται κυρίως από τις εκπομπές της ιπτάμενης τέφρας από τις καμινάδες της ΔΕΗ.
· στις τοπικές πηγές σκόνης (διάχυτες εκπομπές), που οφείλονται στην παραγωγική διαδικασία εξόρυξης και διακίνησης του λιγνίτη, στη μεταφορά της τέφρας με ταινίες και φορτηγά, κλπ.

Για την πρώτη κατηγορία πηγών η ΔΕΗ, εκτός από το πρόγραμμα της – καθυστερημένης - αντικατάστασης των παλιών ηλεκτροστατικών φίλτρων, δοκιμάζει και συμπληρωματικές μεθόδους βελτίωσης της απόδοσης τους, όπως η διακοπτόμενη ενεργοποίηση, η προσθήκη ειδικών χημικών προσθέτων, κλπ.

Δυστυχώς αυτές οι μέθοδοι βελτίωσης, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις και υποσχέσεις, είτε έχουν πενιχρά αποτελέσματα, είτε εφαρμόζονται μόνο σε πειραματικό στάδιο και γενικώς αργούν απελπιστικά. Η ίδια η ΔΕΗ σε πρόσφατο δημοσίευμα ομολογεί ουσιαστικά τις καθυστερήσεις, παραδεχόμενη ότι « η βελτίωση για τους ΑΗΣ Πτολεμαΐδας και Καρδιάς θα πάρει χρόνο, ίσως και μετά το 2009» (Τοπικός Τύπος)

Όμως μεγάλες καθυστερήσεις παρατηρούνται και στην αντιμετώπιση των πηγών σκόνης της δεύτερης κατηγορίας, οι οποίες είναι εξίσου σημαντικές και επιβλαβείς στην υγεία. Η σκόνη στα ορυχεία από τη διακίνηση του λιγνίτη, των στείρων και της τέφρας, η αυτανάφλεξη του λιγνίτη στα ορυχεία και στις αυλές αποθήκευσης, η σκόνη που παράγεται κατά τη μεταφορά της τέφρας από τους ΑΗΣ στις αποθέσεις είναι γνωστό ότι αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα, που μέχρι στιγμής δεν έχει λυθεί ριζικά. Η διαβροχή της μεταφερόμενης τέφρας και των δρόμων, καθώς και η κάλυψη κάποιων ταινιών και φορτηγών δεν είναι επαρκής και συνεχής. Το αποτέλεσμα είναι ότι η σκόνη ζει και βασιλεύει και επικάθεται στα πνευμόνια των εργαζομένων και των κατοίκων των χωριών, που είχαν την ατυχία να βρίσκονται γύρω από τους Σταθμούς και τα Ορυχεία.

Τόσο τα Σωματεία της ΔΕΗ, όσο και οι Περιβαλλοντικές και λοιπές οργανώσεις των πλητόμενων χωριών έχουν το θέμα της σκόνης μόνιμο στα αιτήματα τους. Καιρός όμως είναι να πιέσουμε και για λύσεις, βασισμένες σε νέες, τεχνολογίες, οι οποίες μπορούν να συμπληρώσουν τις παραδοσιακές, ανεπαρκείς μεθόδους και να βελτιώσουν την κατάσταση.
Οι νέες μέθοδοι βασίζονται στη χρήση φυτικών, μη τοξικών πισελαίων που προστίθενται με τη μορφή γαλακτώματος στην πηγή της σκόνης και αδρανοποιούν τους κόκκους της. Μειώνουν έτσι τις δευτερογενείς εξώθερμες χημικές αντιδράσεις, οι οποίες ανεβάζουν τη θερμοκρασία των στερεών σωρών (λιγνίτης, τέφρα, κλπ) και αυξάνουν έτσι τη διασπορά των λεπτόκοκκων σωματιδίων στο περιβάλλον.

Εκτός από την εφαρμογή τους στην κοκκοποίηση της τέφρας και τη μείωση της σκόνης τα γαλακτώματα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στα ορυχεία, σε λιγνιτικούς σωρούς καθώς και σε χωματόδρομους με μεγάλη κυκλοφορία και σκόνη.
Η ΔΕΗ δοκιμάζει σε εργαστηριακό και πιλοτικό επίπεδο τέτοια υλικά, τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις έδωσαν θεαματικά αποτελέσματα. (Μείωση συγκεντρώσεων από 200 mg/m3 σε 20 mg/m3 στις χοάνες μεταφόρτωσης της τέφρας).

Όμως, παρά το γεγονός ότι η διαδικασία των δοκιμών έχει ξεκινήσει από το 2004 (σε δρόμους και σωρούς) και παρά τα θετικά αποτελέσματα τους, η λήψη των αποφάσεων αργεί απελπιστικά και ουσιαστικά έχει παραπεμφθεί στις καλένδες.

Τι περιμένει η ΔΕΗ για να πάρει τις αποφάσεις της; Τέσσερα χρόνια συσκέψεων και δοκιμών δεν αρκούν ; Ως πότε κάποιοι αθώοι θα πληρώνουν με την υγεία τους τις ολιγωρίες και τις καθυστερήσεις της ιεραρχίας της ΔΕΗ ; Ως πότε ο παραμικρός άνεμος θα φτιάχνει φονικά αεροζόλ με την σκόνη του λιγνίτη και της τέφρας και θα μετατρέπει σε κόλαση όλο το Λιγνιτικό Κεντρο ; Γιατί δεν ξεκινά η χρησιμοποίηση των γαλακτωμάτων τουλάχιστον στους δύο ΑΗΣ, Αγίου Δημητρίου και Καρδιάς, που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα σκόνης στη διαδικασία μεταφοράς τέφρας ;

Πιστεύουμε ότι τα θέμα αυτό πρέπει να τεθεί ΑΜΕΣΑ επί τάπητος και να πιεσθεί η Διοίκηση της ΔΕΗ να εφαρμόσει μια από τις δοκιμασμένες λύσεις.
Για το σκοπό αυτό χρειάζεται ένας καλός συντονισμός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και τους πληττόμενους από τη σκόνη.

Οι οικολογικές και λοιπές οργανώσεις που υπογράφουμε το παρόν κείμενο προτείνουμε και στα Σωματεία της ΔΕΗ να συμπαραταχτούν μαζί μας για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Στα θέματα που μας ενώνουν είμαστε υποχρεωμένοι να πορευόμαστε μαζί.

Ειδικά όταν αφορούν το ύψιστο αγαθό, την υγεία.

Συμπαράσταση του OIKO-Δικτύου Δυτικής Μακεδονίας στους διωκόμενους κατοίκους των οικισμών Αγίου Δημητρίου και Ρυακίου

To νεοσύστατο OIKO-δίκτυο των οικολογικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων Δυτικής Μακεδονίας, που συνεδρίασε πρόσφατα στο Βελβεντό, εκφράζει τη συμπαράσταση του στους κατοίκους των οικισμών Αγίου Δημητρίου και Ρυακίου του νομού Κοζάνης, οι οποίοι διώκονται δικαστικά για τις δυναμικές κινητοποιήσεις τους εναντίον της ΔΕΗ.

Υπενθυμίζουμε ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αφορούν τα αιτήματα για ένα καλύτερο περιβάλλον, μετεγκαταστάσεις οικισμών και για προσλήψεις των ανέργων των πληττόμενων χωριών στη ΔΕΗ. Εκδηλώθηκαν μαζικά τα προηγούμενα χρόνια και συχνά κλιμακώθηκαν με δυναμικές ενέργειες, καταλήψεις ταινιόδρομων, κλπ, στις οποίες συμμετείχαν Σύλλογοι και φορείς των χωριών Αγίου Δημητρίου, Ρυακίου, Ακρινής, Ποντοκώμης, Μαυροδεντρίου, κλπ.

Η Κυβέρνηση αντιμετώπισε τα αιτήματα αυτά με κυλιόμενες υποσχέσεις και παρελκυστική τακτική για να καταφύγει τελικά στα ΜΑΤ και στις συλλήψεις.

Το OIKO-δίκτυο Δυτικής Μακεδονίας πιστεύει ότι σε αυτό τον αγώνα προτεραιότητα έχει το περιβάλλον και η πρόταξη ενός νέου ενεργειακού μοντέλου, που θα βασίζεται στις Ήπιες Μορφές Ενέργειας και στο σταδιακό περιορισμό του λιγνίτη. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η ανεργία ως μπαμπούλας για να εγκατασταθούν νέες μονάδες στην περιοχή.

Εκτός των θέσεων, που οφείλει να καλύψει η ΔΕΗ από ανέργους των πληττόμενων περιοχών, υπάρχουν κι άλλες λύσεις για την απασχόληση και τη δημιουργία επενδύσεων, οι οποίες μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το κράτος. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας να στηρίξει με τη συνδρομή της ΔΕΗ την «πράσινη ανάπτυξη» σε μια περιοχή, η οποία στο βωμό της παραγωγής ενέργειας θυσίασε τα νερά και τα εδάφη της. Μια από τις προτεινόμενες λύσεις είναι η παραγωγή «πράσινου ενεργειακού εξοπλισμού» (για ανεμογεννήτριες-φωτοβολταικά) από την ίδια την Επιχείρηση (ΔΕΗ – Ανανεώσιμες) ή από ιδιωτικές βιοτεχνίες, στις οποίες θα δοθούν πρόσθετα κίνητρα για να εγκατασταθούν στο Ν. Κοζάνης.

Για την αποτελεσματική στήριξη μιας εναλλακτικής ανάπτυξης των περιοχών, που φιλοξενούν ορυχεία και λιγνιτικές μονάδες, προτείνουμε ως χρηματοδοτικό εργαλείο ένα ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΛΙΓΝΙΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, το οποίο πρέπει να διεκδικηθεί και να θεσμοθετηθεί άμεσα.

Στις εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας, που θα προκύψουν, έχουν προτεραιότητα οι άνεργοι των πληττόμενων χωριών, για τους οποίους πρέπει να καθιερωθεί ειδικό σύστημα μοριοδότησης.

Το OIKO-Δίκτυο Δυτικής Μακεδονίας δηλώνει ότι θα είναι στο πλευρό όλων των αγωνιζόμενων συλλόγων και πολιτών, οι οποίοι διεκδικούν το δικαίωμα για καθαρό περιβάλλον, ποιότητα ζωής και αξιοπρεπή εργασία.

Κοζάνη, 13/12/2007

OIKO-Δίκτυο Δυτικής Μακεδονίας

ΥΓ. Στην προχθεσινή ανακοίνωση μας για την ίδρυση του Οικο-δικτύου στο Βελβεντό δεν συμπεριλήφθηκε στις παραβρεθείσες οργανώσεις η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Ας μας συγχωρέσει για την παράλειψη

Οι υπερασπιστές των νέων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ

Πόλεμοι και καταστροφές αναμένονται από τις κλιματικές αλλαγές σε 46 χώρες.
(από άρθρο της εφημερίδας «Guardian», που φιλοξενεί η «Καθημερινή» )

Πολιτικό χάος, πόλεμοι και μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών μακριά από τις εστίες τους είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της υπερθέρμανσης του πλανήτη που ήδη απειλεί περισσότερες από 100 χώρες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου.
Σαράντα έξι χώρες και 2,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να βρεθούν εν μέσω ενόπλων συρράξεων και να ζήσουν τη φρίκη του πολέμου, ενός πολέμου που θα ξεσπάσει εξαιτίας της αλλαγής των κλιματικών αλλαγών.
Αυτή ακριβώς την εφιαλτική εικόνα του μέλλοντος σκιαγραφεί η διεθνής οργάνωση International Alert σε Έκθεση της με το συμβολικό τίτλο «Κλίμα Πολέμου».

Ποια κράτη κινδυνεύουν
«Η μεταβολή των κλιματολογικών συνθηκών θα αυξήσει τις βίαιες συγκρούσεις. Αυτοί οι πόλεμοι, με τη σειρά τους, θα αφήσουν πίσω τους κοινότητες πολύ φτωχότερες από ό,τι στο παρελθόν και με μικρότερη ικανότητα αντιμετώπισης των συνεπειών της υπερθέρμανσης του πλανήτη», αναφέρει η έκθεση.
«Μεγαλύτερη είναι η απειλή για τα κράτη που δεν διαθέτουν πόρους ή πολιτική και κοινωνική σταθερότητα, παράγοντες δηλαδή, που θα τους επέτρεπαν αντιμετωπίσουν με τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία τη μεταβολή του κλίματος», διευκρινίζει ο γενικός γραμματέας της οργάνωσης Νταν Σμιθ.

«Η Ολλανδία ασφαλώς θα δοκιμαστεί από τις συνέπειες που θα έχει η άνοδος του επιπέδου των θαλάσσιων υδάτων. Κανείς, ωστόσο, δεν περιμένει ότι η ευρωπαϊκή αυτή χώρα θα αφεθεί έρμαιο κοινωνικών αναταραχών, ούτε βέβαια, πιστεύει ότι θα εμπλακεί σε πολεμική διαμάχη. Η Ολλανδία διαθέτει τους οικονομικούς πόρους και την κοινωνική υποδομή που θα της επιτρέψουν να δράσει κατά τον καλύτερο τρόπο και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θα προκληθούν από την μεταβολή των κλιματολογικών συνθηκών, όταν παρουσιαστούν. Όμως, άλλα κράτη στα οποία σημειώνεται απώλεια καλλιεργήσιμων γαιών, απώλεια υδάτινων πόρων, κράτη τα οποία θα βρεθούν έρμαια ακραίων καιρικών φαινομένων, καταιγίδων με ένταση που σήμερα μπορούμε μόνον να φανταστούμε, δεν είναι τόσο τυχερά. Δεν διαθέτουν κυβερνήσεις ικανές να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα που θα εξασφαλίσουν ειρήνη και κοινωνική συνοχή. Ο κόσμος, σε τέτοια κράτη, θα οργανωθεί σε ομάδες με κοινά συμφέροντα και τότε θα ξεσπάσουν ένοπλες αιματηρές συγκρούσεις».

Περού και Μπανγκλαντές
Ας σκεφτούμε, για λίγο, την περίπτωση του Περού, προσθέτει ο Σμίθ. Το γλυκό νερό που χρησιμοποιείται προέρχεται από την τήξη των παγετώνων. Όμως, μέχρι το 2015 όλοι σχεδόν οι παγετώνες της χώρας θα έχουν εξαφανιστεί -θα έχουν λιώσει- εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Κατά συνέπεια 27 εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν χωρίς καθαρό νερό. Το Περού με βάση τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται ικανό να αντιμετωπίσει μια τέτοια δυσμενή εξέλιξη. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι συχνά γίνεται πεδίο μάχης ενόπλων κινημάτων, ενώ υπάρχουν αντιπαραθέσεις -λόγω διεκδίκησης εδαφών από τη Χιλή και τον Ισημερινό. Κατά συνέπεια το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι το κατρακύλισμα της χώρας «στο χάος και το αιματοκύλισμα, που θα προκαλέσουν και μαζικές μεταναστεύσεις πληθυσμών».

Μια εντελώς διαφορετική κατάσταση διαμορφώνεται και απειλεί το Μπανγκλαντές. Εδώ η μετανάστευση, που συνδέεται με την μεταβολή του κλίματος, ήδη άρχισε να πυροδοτεί ένοπλες συγκρούσεις, αναφέρει στην έκθεση η International Alert. Η ξηρασία του καλοκαιριού και οι διαρκώς πιο έντονες καταστροφικές πλημμύρες στις παραθαλάσσιες περιοχές πυροδοτούν τρομερούς κυκλώνες, που με τη σειρά τους καταστρέφουν τα καλλιεργήσιμα εδάφη. Ήδη πολλά εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας έχουν μεταναστεύσει στην Ινδία γεγονός που προκαλεί συγκρούσεις. Το μέλλον διαγράφεται ακόμα πιο δυσοίωνο.

Στην Αφρική, ποτάμια όπως ο Νίγηρας αποτελούν μοναδικές πηγές για την υδροδότηση πολλών κρατών, από τα οποία διέρχεται. Καθώς, όμως, αυξάνονται και εντείνονται οι περίοδοι ξηρασίας και αντλούνται όλο και μεγαλύτερες ποσότητες νερού από τους ποταμούς είναι αναπόφευκτες οι συγκρούσεις.

Στα Βαλκάνια
Στην Ευρώπη, τα περισσότερα κράτη θεωρούνται, επί του παρόντος τουλάχιστον, αρκετά σταθερά ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της υπερθέρμανσης της Γης. Στα Βαλκάνια, όμως, η κατάσταση δεν είναι και τόσο ενθαρρυντική. Οι πόλεμοι άφησαν κράτη όπως η Σερβία και το Μαυροβούνιο πολιτικώς αδύναμα. Καθώς διαρκώς αυξάνεται η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, μειώνονται οι εκτάσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αγροκτηνοτροφικές δραστηριότητες. Οι κοινωνικές εντάσεις που θα δημιουργηθούν εξ αυτού του λόγου πιθανώς να πυροδοτήσουν βίαιες εκδηλώσεις τις οποίες δεν θα μπορέσουν να καταστείλουν ή να συγκρατήσουν οι αρχές.

Κάποια κράτη στον χάρτη του κινδύνου, όπως παραδείγματος χάρη η Ρωσία, μπορεί πράγματι να προκαλέσουν έκπληξη. Ο έλεγχος που ασκεί η κεντρική εξουσία σε ολόκληρη τη ρωσική επικράτεια είναι αδύνατο να εξασθενήσει εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη» υποστηρίζει ο κ. Σμιθ. «Όμως η απώλεια αγροτικών γαιών σε ορισμένες περιοχές της αχανούς χώρας πιθανώς να καταλήξει σε τοπικές εντάσεις και αναταραχή, όπως αυτή που βλέπουμε σήμερα στην Τσετσενία».

Σίγουρα, όμως, ό,τι και αν συμβεί, τα «σενάρια πολέμου» που γεννά η αλλαγή του κλίματος δεν αποτελούν μια ακαθόριστη απειλή. Είναι ήδη πραγματικότητα.


Όσοι τάσσονται υπέρ των νέων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, ας έχουν υπόψη τους και τα παραπάνω δεδομένα που προκαλεί η εμμονή σε ένα ενεργειακό μοντέλο βασισμένο στα ρυπογόνα ορυκτά καύσιμα. Ένα μοντέλο που μέσω των δραματικών κλιματικών αλλαγών σπέρνει πλέον την καταστροφή και τον όλεθρο σε όλο τον πλανήτη.

Δεκέμβριος 2007.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ

Τα καμπανάκια χτυπούν συνέχεια στην Κοζάνη, αλλά ποιος τα ακούει ;

Καμπανάκι 1ο
(για όλο το Νομό Κοζάνης)

“Εννιά μήνες ζωής χάνουν κατά μέσο όρο οι Ευρωπαίοι λόγω των υψηλών συγκεντρώσεων αιρούμενων μι­κροσωματιδίων ! Τη συγκλονι­στική αυτή εκτίμηση έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα στη δημοσιότητα ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλ­λοντος (ΕΕΑ).
Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες της ηπείρου, ό­που οι συγκεντρώσεις μικροσωματι­δίων (ΡΜ) παρουσιάζουν αύξηση, όπως και αυτές του όζοντος. Όπως είναι γνωστό στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει το 50 % του πληθυσμού της Ελλάδας τα όρια των ΡΜ ξεπερνιούνται πολύ εύκολα.”
Αυτά, μεταξύ των άλλων, γράφει ο Γιάννης Ελαφρός στην «Καθημερινή» κι εμείς θα θέλαμε να προσθέσουμε ότι και στο Νομό Κοζάνης τα όρια μπήκαν για να …παραβιάζονται. Είναι πασίγνωστο ότι οι υπερβάσεις αιωρουμένων στην κοιλάδα Κοζάνης - Πτολεμαΐδας είναι υπόθεση ρουτίνας, ειδικά το καλοκαίρι. Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι πόσο μειώνεται το προσδόκιμο της ζωής ή με απλά λόγια πόσοι πεθαίνουν πριν την ώρα τους !
Αν λάβουμε βέβαια υπόψη
· ότι παγκοσμίως η σημαντικότερη αιτία προέλευσης των αιωρουμένων είναι οι ηλεκτροπαραγωγές μονάδες, που χρησιμοποιούν στερεά καύσιμα,
· ότι οι μονάδες αυτές (της ΔΕΗ) έχουν φτάσει αισίως τον αριθμό 14 στο Ν. Κοζάνης,
τότε καταλαβαίνουμε ότι η μείωση του προσδόκιμου ζωής μας πρέπει να είναι στην περιοχή μας πάνω από 12 μήνες κι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.

Κι εμείς τι κάνουμε ; Ζητάμε κι άλλες μονάδες, κι άλλα αιωρούμενα….. Κι ύστερα κραυγάζουμε ότι πεθαίνουμε από τη ρύπανση.
Μαζοχισμός


Καμπανάκι 2ο
(για την πόλη της Κοζάνης)

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα “η Ελλάδα παρουσιάζει και αυξημένες συγκεντρώσεις βενζολίου (υπάρχει και στην αμόλυβδη βενζίνη), το οποίο είναι μεταλλαξιογόνο και καρκινογόνο , ακόμη και σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις (4-7 μg/m3)”.

Δυστυχώς το βενζόλιο έκανε την εμφάνιση του και στην πόλη της Κοζάνης τα τελευταία χρόνια. Θρονιάστηκε στο κέντρο, ανέβηκε στα 8,5 μg/m3(μετρήσεις του ΤΕΙ) και δεν λέει να .. κατέβει.
Αιτίες : η επιδείνωση του κυκλοφοριακού, το συνεχές σταμάτα –ξεκίνα των αυτοκινήτων, που αυξήθηκε με το στένεμα των δρόμων, και φυσικά η πολεοδομική κατάσταση του κέντρου (ελάχιστοι ανοιχτοί χώροι, ψηλά κτίσματα, στενοί δρόμοι), που δεν επιτρέπουν την απομάκρυνση και τη διασπορά των ρύπων.

Συμπέρασμα : Αποφύγετε τις πολλές μετακινήσεις με αυτοκίνητο, μην πολυπερνατε από το κέντρο τις ώρες αιχμής, κι όποτε σας δοθεί ευκαιρία πάρετε τα βουνά !

30 Νοεμβρίου 2007
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ

Η εξαγγελία για νέα λιγνιτική μονάδα αποδεικνύει ότι η τοπική ηγεσία έδωσε και πάλι «γη και ύδωρ» στη ΔΕΗ

Αυθαίρετο το συμπέρασμα δημάρχων, νομάρχη και συνδικαλιστών ότι συμφωνεί η τοπική κοινωνία

Το Δ.Σ της ΔΕΗ αποφάσισε τελικά ότι θα εγκαταστήσει στο Ν. Κοζάνης νέα λιγνιτική μονάδα ισχύος 450 MW και θα επεκτείνει τα ορυχεία της επιχείρησης, ξεριζώνοντας κι άλλα χωριά στο πέρασμα της.
Οι τοπικοί άρχοντες, ο Νομάρχης, πολλοί δήμαρχοι, τα Εργατικά Κέντρα και οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ έσπευσαν να δηλώσουν στα ΜΜΕ την ικανοποίηση τους, μιλώντας για νίκη της τοπικής κοινωνίας. Επέλεξαν δηλαδή να στηρίξουν για άλλη μια φορά αυτό ακριβώς το ενεργειακό μοντέλο που μας έχει οδηγήσει στο σημερινό περιβαλλοντικό και ενεργειακό αδιέξοδο.
Με γνώμονα τον άκρατο τοπικισμό και τα παλιομοδίτικα συνθήματα θεοποίησης του λιγνίτη οι τοπικοί άρχοντες και φορείς συνεχίζουν να επικροτούν τον χαρακτηρισμό της Ελλάδας σαν της πιο βρώμικης χώρας της Ευρώπης στον τομέα παραγωγής ενέργειας.
Κοντολογίς με την επιλογή τους αυτή οι υπέρμαχοι των νέων λιγνιτικών μονάδων ζητούν :
Ø «Να μην μετατοπιστεί η ενεργειακή καρδιά της χώρας προς το Νότο» δηλαδή να συνεχιστεί η «ενεργειακή υπερσυγκέντρωση με βαριές μονάδες», γεγονός που συνεπάγεται τεράστιες απώλειες μεταφοράς (μέχρι 10%), υψηλό κόστος δικτύων, και μειωμένη ευστάθεια του συστήματος.
Ø «Να μην απαξιωθεί ο λιγνίτης», δηλαδή να κλείσουμε τα μάτια μας στο γεγονός ότι τα στερεά καύσιμα ανήκουν στους βασικούς υπαίτιους του φαινομένου του θερμοκηπίου, των κλιματικών αλλαγών των καυσώνων, των πλημμυρών, των πυρκαγιών, που τόσο μας κοστίζουν σε απώλειες δασών, οικοσυστημάτων, ανθρώπινων ζωών και περιουσιών. (Δεν μας ενδιαφέρει δηλαδή αν την επόμενη δεκαετία δημιουργηθούν 200.000.000 περιβαλλοντικοί πρόσφυγες, που θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, εγκατάλειψη η οποία θα φέρει και τη δική μας σφραγίδα ευθύνης και συνενοχής …)
Ø «Να μην μειωθεί η λιγνιτική παραγωγή», «να επεκταθούν τα ορυχεία σε Ποντοκώμη κλπ» τουτέστιν να φτιάξουμε κι άλλα πληττόμενα χωριά, γιατί πρέπει να φάμε όλα τα αποθέματα – μαζί και τα ενδιάμεσα υπόγεια νερά- εμείς και μόνο εμείς, η γενιά της αρπαγής, δηλαδή να εξαντλήσουμε σε 100 χρόνια ένα φυσικό πόρο που η μάνα γη χρειάστηκε 2.000.000 χρόνια να τον σχηματίσει !

Δεν θα αναλωθούμε στο να εκθέσουμε τα επιχειρήματα μας κατά της εγκατάστασης νέας λιγνιτικής μονάδας. Δεν ωφελεί. Αφιερώσαμε αρκετές από τις δυνάμεις μας και ξοδέψαμε τόνους χαρτί για να πείσουμε την τοπική ηγεσία, η οποία κρατά πεισματικά τα αυτιά της κλειστά.
Η Οικολογική Κίνηση Κοζάνης όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησε να φωτίσει έναν άλλο ενεργειακό δρόμο. Δεν εναντιώθηκε γενικά και αόριστα στο λιγνίτη. Δέχθηκε ότι θα παραμείνει βασικό καύσιμο για αρκετά χρόνια ακόμη, αλλά με μια σαφή μείωση σύμφωνα με την παγκόσμια πρακτική (Βρετανία, Γερμανία, κλπ), αλλά και τις διεθνείς υποχρεώσεις μας. Δεν αρνηθήκαμε ότι μπορεί να γίνουν νέες λιγνιτικές μονάδες σε αντικατάσταση των παλιών, αλλά μόνον εφόσον τα εγκαθιστώμενα νέα λιγνιτικά MW θα ήταν λιγότερα από εκείνα που θα αποσύρονται (και όταν λέμε αποσύρονται να το εννοούμε). Πρότεινε δηλαδή η Οικολογική Κίνηση μια προγραμματισμένη σταδιακή μείωση της λιγνιτικής ισχύος, η οποία θα πρέπει φυσικά να συνοδευτεί με γενναία ανταλλάγματα, κίνητρα και επενδύσεις στις περιοχές που πλήττονται από τη συρρίκνωση της λιγνιτικής παραγωγής (Ν. Κοζάνης, Αρκαδίας, κλπ). Κατέθεσε φυσικά και τις προτάσεις της για τις ήπιες μορφές ενέργειας, την εξοικονόμηση, την πολιτική αποκέντρωση ισχύος. Προτάσεις, οι οποίες εκτός των άλλων θα παρέτειναν το χρόνο ζωής των λιγνιτικών αποθεμάτων και την εκμετάλλευση τους με πιο ήπιους ρυθμούς και καλύτερες αποδόσεις.
Έκανε όλον αυτό τον αγώνα της χωρίς να υπολογίσει κανένα πολιτικό κόστος. Δυστυχώς δεν εισακούστηκε. Κέρδισε και πάλι ο λαϊκισμός και ο πολιτικαντισμος, ενώ παράλληλα εδραιώθηκε ένα είδος «ενεργειακού ιμπεριαλισμού» απέναντι στη σύγχρονη λογική αποκέντρωσης της ενέργειας.
Στο βωμό του τοπικισμού υπερβήκαμε κάθε όριο αντιδραστικότητας και αντιδρούμε πλέον σε κάθε αλλαγή της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, επειδή «έτσι τα βρήκαμε», επειδή έχουμε μάθει να κινούμαστε μόνο στον αστερισμό της ΔΕΗ, επειδή δεν μας αρέσουν τα παγκόσμια περιβαλλοντικά και ενεργειακά κριτήρια του 21ου αιώνα, και μένουμε προσκολλημένοι σε εκείνα του 1950.
Δεν ωφελεί λοιπόν να ξαναλέμε τα ίδια. Ο τοπικός διάλογος έχει τελειώσει και ήδη η Οικολογική Κίνηση σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους Πράσινους προσπαθεί να μπλοκάρει -μέσω των Ευρωπαϊκών θεσμών- την απόφαση για τη νέα λιγνιτική μονάδα της ΔΕΗ.
Εκείνο μόνο που θα τονίσουμε είναι ότι δεν είναι καθόλου προφανής ο ισχυρισμός των τοπικών αρχόντων και συνδικαλιστών ότι πρόκειται για νίκη της τοπικής κοινωνίας, η οποία συμφωνεί με τους χειρισμούς τους. Ούτε βέβαια μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ισχύει το αντίθετο, παρότι θα το θέλαμε. Εκτίμηση μας είναι πως στο συγκεκριμένο ζήτημα μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης δεν συμφωνεί με την ηγεσία των τοπικών φορέων. Κάποιες ενδεικτικές σφυγμομετρήσεις που έγιναν τον τελευταίο χρόνο δείχνουν ότι ο κόσμος είναι μοιρασμένος. Ήδη άρχισαν κι άλλες δυνάμεις να εκφράζουν το σκεπτικισμό και τις διαφοροποιήσεις τους για το λιγνιτικό μοντέλο (Ο ΣΥΝ ζήτησε να σταματήσει ΑΜΕΣΑ τη λειτουργία του ο ρυπογόνος ΑΗΣ Πτολεμαΐδας), ενώ ακόμη δεν τοποθετήθηκε επί της απόφασης του ΔΣ της ΔΕΗ ο δήμαρχος Κοζάνης κ. Κουκουλόπουλος.
Φρόνιμο λοιπόν είναι όσοι προβαίνουν σε δημόσιες δηλώσεις να το κάνουν εξ ονόματος του εαυτού τους ή του οργάνου που αντιπροσωπεύουν κι όχι εν ονόματι «του λαού της περιοχής» ή της «τοπικής κοινωνίας». Ο λαός φυσικά τους εξέλεξε ως αντιπροσώπους του και φέρει την ανάλογη ευθύνη, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι επικροτεί αυτόματα κάθε επιλογή τους.


Κοζάνη, 19-11-2007
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ

ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ η εξαγγελία για νέα μονάδα της ΔΕΗ !!! - Η Οικολογική Κίνηση Κοζάνης προσφεύγει στο Ευρωκοινοβούλιο

Τελικά, με βάση τη δήλωση του προέδρου της ΔΕΗ κ. Αθανασόπουλου στην πρόσφατη σύσκεψη με τους τοπικούς φορείς, θα εγκατασταθεί στο Ν. Κοζάνης νέα λιγνιτική μονάδα της ΔΕΗ, ισχύος 450 MW.
Η απόφαση αυτή, που ελήφθη μετά από πολλές παλινωδίες της ΔΕΗ και της κυβέρνησης, καθώς και τις ασφυκτικές πιέσεις των τοπικών παραγόντων, έρχεται να διαιωνίσει ένα ενεργειακό μοντέλο, το οποίο μας έχει κατατάξει στην πιο βρώμικη χώρα της Ευρώπης στον τομέα παραγωγής ενέργειας.
Οι τοπικοί άρχοντες, η Νομαρχιακή και Τοπική αυτοδιοίκηση από κοινού με τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ και τα Εργατικά Κέντρα επέλεξαν να στηρίξουν και να παρατείνουν αυτό ακριβώς το ενεργειακό μοντέλο που μας έχει οδηγήσει στο σημερινό περιβαλλοντικό και ενεργειακό αδιέξοδο.
Δεν θα αναλωθούμε στο να εκθέσουμε τα επιχειρήματα μας κατά της εγκατάστασης νέας λιγνιτικής μονάδας. Δεν ωφελεί. Αφιερώσαμε αρκετές από τις δυνάμεις μας και ξοδέψαμε τόνους χαρτί για να πείσουμε την τοπική ηγεσία, η οποία κρατά πεισματικά τα αυτιά της κλειστά.
Η ευθύνη για μια τέτοια αναχρονιστική επιλογή είναι αποκλειστικά της εγχώριας ηγεσίας και του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων (όσον αφορά το τοπικό μερίδιο), ενώ η κεντρική πολιτική ευθύνη προφανώς και βαραίνει τη ΔΕΗ και την Κυβέρνηση.

Θα περιμένουμε φυσικά να δούμε :
· πως θα μειώσει ΔΡΑΣΤΙΚΑ τις εκπομπές CO2 η ΔΕΗ, αν κάθε τόσο ρίχνει καινούριες λιγνιτικές μονάδες, που χρησιμοποιούν το πιο ρυπογόνο καύσιμο ;
· Τι παραπάνω θα αποδώσει αυτή η πολυδιαφημισμένη «καινούρια αντιρρυπαντική τεχνολογία» σε σχέση με τα φίλτρα της προηγούμενης γενιάς, που είχαν ήδη συμβατική απόδοση 99.996 % στη συγκράτηση της τέφρας ; ( Η διαφορά ανάμεσα στο -ιδανικό-100 % και στο 99.996 % είναι ελάχιστη. Το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη, όταν πέφτει η ποιότητα του καυσίμου ή τα φίλτρα υπολειτουργούν, κλπ)
· Τι θα κάνουν οι τοπικοί μας ηγέτες αν - λόγω της μόνιμης ενεργειακής πείνας και της σπάταλης κατανάλωσης - μπαίνει στο διασυνδεμένο σύστημα κάθε τόσο και ο ρυπογόνος ΑΗΣ Πτολεμαΐδας, ο οποίος υποτίθεται ότι δίνει τη θέση του στη νέα μονάδα ; Τα στελέχη της ΔΕΗ βέβαια δήλωσαν στη σύσκεψη τον φορέων ότι τον ΑΗΣ Πτολεμαΐδας θα τον υποστούμε αρκετά χρόνια, και αντί της αποδοκιμασίας κόντεψαν να εισπράξουν … χειροκρότημα ! Τι θα κάνουν λοιπόν οι ιθύνοντες του τόπου με τον ρυπογόνο ΑΗΣ Πτολεμαΐδας ; Θα τον μπλοκάρουν «εδώ και τώρα» ή θα υποχωρήσουν πάλι για λόγους «εθνικού συμφέροντος» ή υπεράσπισης του «εθνικού μας καυσίμου» (την …παρα-εθνικοποιήσαμε την ιστορία). Φαίνεται ότι έχει ξεχαστεί κιόλας η κόλαση του φετινού καλοκαιριού, οι κραυγές και οι μεγαλόστομες απειλές για τις συνεχείς υπερβάσεις των ορίων κατά 4 και 5 φορές με βασικό ένοχο τον ΑΗΣ Πτολεμαΐδας.
· Ποιοι θα πληρώσουν τα πρόστιμα λόγω CO2, λόγω πλασματικής υποτίμησης του κόστους εξόρυξης, και γενικά λόγω των κρυφών πριμοδοτήσεων του λιγνίτη ; Προφανώς τα γνωστά θύματα : οι καταναλωτές

Η οργάνωση μας με τη στήριξη και των Οικολόγων Πρασίνων έδωσε το τελευταία χρόνια έναν δύσκολο αγώνα κατά της εγκατάστασης νέων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ. Δεν εναντιώθηκε γενικά και αόριστα εναντίον του λιγνίτη. Δέχθηκε ότι θα παραμείνει βασικό καύσιμο για αρκετά χρόνια ακόμη, αλλά με μια σαφή μείωση σύμφωνα με την παγκόσμια πρακτική (Βρετανία, Γερμανία, κλπ), αλλά και τις διεθνείς υποχρεώσεις μας. Δεν αρνηθήκαμε ότι μπορεί να γίνουν νέες λιγνιτικές μονάδες σε αντικατάσταση των παλιών, αλλά μόνον εφόσον τα εγκαθιστώμενα νέα λιγνιτικά MW θα ήταν λιγότερα από εκείνα που θα αποσύρονται (και όταν λέμε αποσύρονται να το εννοούμε). Πρότεινε δηλαδή η Οικολογική Κίνηση μια προγραμματισμένη σταδιακή μείωση της λιγνιτικής ισχύος, η οποία θα πρέπει φυσικά να συνοδευτεί με γενναία ανταλλάγματα, κίνητρα και επενδύσεις στις περιοχές που πλήττονται από τη συρρίκνωση της λιγνιτικής παραγωγής (Ν. Κοζάνης, Αρκαδίας, κλπ). Κατέθεσε φυσικά και τις προτάσεις της για τις ήπιες μορφές ενέργειας, την εξοικονόμηση, την πολιτική αποκέντρωση ισχύος. Έκανε όλον αυτό τον αγώνα της χωρίς να υπολογίσει κανένα πολιτικό κόστος. Δυστυχώς δεν εισακούστηκε. Κέρδισε και πάλι ο λαϊκισμός και ο αγοραίος πολιτικαντισμος.

Ο τοπικισμός υποδαυλίζει το φανατισμό και υπονομεύει το διάλογο
Στο όνομα ενός αντιδραστικού πλέον τοπικισμού επικράτησαν συνθήματα τα οποία προβάλλονται περίπου ως … επαναστατικά, ενώ είναι χρεοκοπημένα από κάθε άποψη, ορθολογική, επιστημονική, πολιτική και ηθική :
Ø «Να μην μετατοπιστεί η ενεργειακή καρδιά της χώρας προς το Νότο» ζητά η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και ο «Σπάρτακος», δηλαδή να συνεχιστεί η «ενεργειακή υπερσυγκέντρωση με βαριές μονάδες», γεγονός που συνεπάγεται τεράστιες απώλειες μεταφοράς, υψηλό κόστος δικτύων, και μειωμένη ευστάθεια του συστήματος.
Ø «Να μην απαξιωθεί ο λιγνίτης» ζητούν εν χορώ όλοι οι φορείς, δηλαδή να κλείσουμε τα μάτια μας στο γεγονός ότι τα στερεά καύσιμα ανήκουν στους βασικούς υπαίτιους του φαινομένου του θερμοκηπίου, των κλιματικών αλλαγών των καυσώνων, των πλημμυρών των πυρκαγιών, που τόσο μας κοστίζουν σε απώλειες δασών, οικοσυστημάτων, ανθρώπινων ζωών και περιουσιών. Δεν μας ενδιαφέρει αν την επόμενη δεκαετία δημιουργηθούν 200.000.000 περιβαλλοντικοί πρόσφυγες, που θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, εγκατάλειψη η οποία θα φέρει και τη δική μας σφραγίδα ευθύνης και συνενοχής ; (Που είναι η διεθνιστική και ουμανιστική αλληλεγγύη της Αριστεράς ; Προφανώς συνθλίφτηκε στις μυλόπετρες του τοπικισμού).
Ø «Να μην μειωθεί η λιγνιτική παραγωγή», «να επεκταθούν τα ορυχεία σε Ποντοκώμη κλπ» απαιτεί το Συντονιστικό της Νομαρχίας και οι πληττόμενοι, τουτέστιν να φτιάξουμε κι άλλα πληττόμενα χωριά, γιατί πρέπει να φάμε όλα τα αποθέματα – μαζί και τα ενδιάμεσα υπόγεια νερά- εμείς και μόνο εμείς, η γενιά της αρπαγής, δηλαδή να εξαντλήσουμε σε 100 χρόνια ένα φυσικό πόρο που η μάνα γη χρειάστηκε 2.000.000 χρόνια να τον σχηματίσει !

Επιτέλους σε ποιο ύψος αντιδραστικότητας έχουμε φτάσει ! Είναι δυνατόν να ζητάμε να μην αλλάξει ριζικά η ενεργειακή πολιτική της χώρας επειδή έτσι τη βρήκαμε, επειδή έχουμε μάθει να κινούμαστε μόνο στον αστερισμό της ΔΕΗ, επειδή δεν μας αρέσουν τα παγκόσμια περιβαλλοντικά και ενεργειακά κριτήρια του 21ου αιώνα, και μένουμε προσκολλημένοι σε εκείνα του 1950 ;

Διαφορετικές απόψεις θα μπορούσε να πει κανείς, οι οποίες είναι θεμιτές και επιθυμητές στα πλαίσια του διαλόγου.
Όμως δυστυχώς ο διάλογος έχει πλέον δαιμονοποιηθεί και άρχισε το κυνήγι των μαγισσών. Όποιος εναντιώνεται στις νέες λιγνιτικές μονάδες, αν δεν είναι… προδότης του τόπου, είναι τουλάχιστον … πράκτορας ξένων συμφερόντων ή του Κοπελούζου και του Μυτιληναίου. (Η παράταξη του ΚΚΕ στο Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης υποστήριξε ότι όσοι αμφισβητούν την αξία του λιγνίτη υπακούν στις εντολές «της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου», βάζοντας στο τσουβάλι τους πάντες και την Οικολογική Κίνηση. Πέραν της γελοιότητας του επιχειρήματος, της φτηνής πρακτορολογίας που εφάρμοσε επί σειρά ετών το ΚΚΕ, κηλιδώνοντας ως πράκτορες πολλούς από τους καλύτερους αγωνιστές του, η όλη τακτική είναι και επικίνδυνη. Είναι η ίδια που υιοθετήθηκε τις πρώτες ώρες μετά το Τσέρνομπιλ, όταν όσοι κατήγγειλαν την εγκληματική συγκάλυψη του ατυχήματος από το Σοβιετικό μπλοκ χαρακτηρίζονταν ως πράκτορες της Δύσης. Αν εφαρμόζαμε τα δικά μας «αντίποινα» σε μια τέτοια άδικη κατηγορία, θα έπρεπε να τους κατηγορήσουμε με τη σειρά μας ως «πράκτορες» των μεγάλων οίκων, που έχουν ως αντικείμενο την κατασκευή μεγάλων λιγνιτικών μονάδων (οι οποίες μάλιστα δεν πωλούνται εύκολα τα τελευταία χρόνια). Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν ασπαζόμαστε τέτοια αρρωστημένα σενάρια, ούτε υιοθετούμε την αντιπαράθεση αυτού του είδους, η οποία είναι ολισθηρή και αδιέξοδη).

Ίσως κάποιοι πάλι να μας πουν η Οικολογική Κίνηση έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη : Ότι δηλαδή δεν είχαμε ελπίδες να περάσει η δική μας πρόταση, αφού όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι φορείς ήταν αντίθετοι.
Απαντούμε ότι η εκτίμηση μας ήταν πως στο συγκεκριμένο ζήτημα μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης δεν συμφωνεί με την ηγεσία των τοπικών φορέων. Αυτό έδειξε και μια πρόχειρη ηλεκτρονική δημοσκόπηση. Για το λόγο αυτό λοιπόν ζητήσαμε ένα ΤΟΠΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, δηλαδή επικαλεστήκαμε έναν δημοκρατικό θεσμό, που εφαρμόζεται σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες . Δυστυχώς ούτε κι αυτό έγινε.

Επόμενο βήμα μας είναι να καταφύγουμε στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Τα πάγια και διαχρονικά ελλείμματα, που εμφανίζει η χώρα μας στην περιβαλλοντική πολιτική και στη λειτουργία της δημοκρατίας, μας υποχρεώνουν να προβούμε και πάλι σε μια τέτοια κίνηση.
Ο τοπικός διάλογος τελείωσε.
Μέσω του κόμματος των Ευρωπαίων Πρασίνων θα επιχειρήσουμε με κάθε τρόπο να μπλοκάρουμε την απόφαση για τη νέα λιγνιτική μονάδα, επικαλούμενοι την αθέτηση των δεσμεύσεων μας έναντι του Κιότο, των υποχρεώσεων μας για συμμετοχή των ΑΠΕ κατά 20 % , κλπ, κλπ

Θα επαναλάβουμε δηλαδή ότι κάναμε και με τις πυρκαγιές του καλοκαιριού, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μετά από παρέμβαση των Πρασίνων, αποφάσισε να θέσει τη χώρα υπό «δασική επιτήρηση».
Τώρα θα ζητήσουμε να μας θέσουν υπό «Ενεργειακή Επιτήρηση» . Κι έπεται συνέχεια ……


Κοζάνη, 16-10-2007
Οικολογική Κίνηση Κοζάνης

Η Οικολογική Κίνηση Κοζάνης για το πρόστιμο Σουφλιά στη ΔΕΗ :

Τι υποκρισία !

Μετά από 4 χρόνια ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ ανακάλυψε ότι η ΔΕΗ υπερβαίνει τα όρια στα αιωρούμενα σωματίδια και στο SO2 και της επέβαλε πρόστιμο 1.000.000 ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο τζίρο…δύο ωρών λειτουργίας της ΔΕΗ !
Προφανώς πρόκειται για μια κίνηση αντιπερισπασμού του κ. Σουφλιά, ο οποίος, αφού φρέναρε την ίδρυση ξεχωριστού Υπουργείου Περιβάλλοντος (προεκλογική υπόσχεση του κόμματος του), επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με μια παράσταση πολύ κακής ποιότητας.
Διότι εύκολα και εύλογα μπορεί ο καθένας να αναρωτηθεί
πού ήταν ο κ. Σουφλιάς όταν το ίδιο το Υπουργείο του επί σειρά ετών βεβαίωνε με βάση τη νομοθεσία τις υπερβάσεις των ΑΗΣ των ΔΕΗ και τις παραβιάσεις των Περιβαλλοντικών Όρων Λειτουργίας
πού ήταν, όταν οι κατά τόπους νομάρχες επέβαλαν πρόστιμα για το λόγο αυτό,
πού ήταν, όταν ο Συνήγορος του Πολίτη από τον Οκτώβριο του 2005 διαπίστωνε επίσης τις συνεχείς υπερβάσεις των αιωρουμένων,
πού ήταν, όταν το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδίκαζε την Ελλάδα και τη ΔΕΗ για τη ρύπανση, μετά από προσφυγή του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου,
πού ήταν, όταν τα εθνικά σχέδια για τις εκπομπές του CO2, που ο ίδιος υπέγραφε και απέστελλε στην ΕΟΚ, του τα επέστρεφε ο ομογάλακτος του Επίτροπος για το Περιβάλλον κ. Δήμας, ως άτολμα και ανεπαρκή.

Αλλά το απώγειο της υποκρισίας της Κυβέρνησης, κι όχι μόνο του κ. Σουφλιά, δεν αφορά τις εκπομπές της ιπτάμενης τέφρας, αλλά η πολιτική μας στο θέμα της μείωσης των εκπομπών του βασικού θερμοκηπιακού αερίου, το οποίο κατά 50 % προέρχεται από τις λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ. Και εξηγούμαστε : Δεν μπορεί από τη μια να δηλώνουμε - δια στόματος του κ. Σουφλιά - ότι πρέπει η χώρα να τηρήσει τις δεσμεύσεις της έναντι του Κιότο η ΔΕΗ να μειώσει δραστικά τις εκπομπές του CO2 κι από την άλλη - δια στόματος του πρώην υπουργού κ. Σιούφα- να υποσχόμαστε προεκλογικά στη Δυτική Μακεδονία όσες λιγνιτικές μονάδες θέλει, δηλαδή να σχεδιάζουμε την αύξηση των εκπομπών του CO2.

Αυτή η πολιτική «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» είναι ξεπερασμένη σε όλη την Ευρώπη και αλλά όχι και στην Ελλάδα. Επιβιώνει δυστυχώς, παρότι επικίνδυνη για τη χώρα και για το περιβάλλον, ελλείψει αξιόλογων και διαχρονικών αντιδράσεων από όλο τον πολιτικό κόσμο.

Το οικολογικό κίνημα του Ν. Κοζάνης επωμίζεται και πάλι τοπικά την ευθύνη και το βάρος της αντίδρασης απέναντι στη «μεσαιωνική» ενεργειακή πολιτική της Κυβέρνησης, αλλά και στο νέφος, που θρονιάστηκε και πάλι τις τελευταίες μέρες στα κεφάλια μας.
Θετική η πρωτοβουλία του Συλλόγου Περιβάλλοντος Ποντοκώμης να συγκαλέσει σχετική σύσκεψη και να ηγηθεί της συμβολικής κατάληψης της πύλης του ΑΗΣ Καρδιάς της ΔΕΗ. Όμως οι οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις πρέπει να χειραφετηθούν από τις λογικές των συνδικαλιστών και των τοπικών αρχόντων που θέλουν και «την πίτα ακέρια και τον σκύλο χορτάτο».
Οφείλουμε πρώτα από όλα να πούμε ένα καθαρό όχι στις νέες μονάδες της ΔΕΗ.

Δεύτερον, να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας σε οποιοδήποτε όργανο δεν ξεκαθαρίζει τη θέση του στο θέμα αυτό. (Το Συντονιστικό Όργανο της Νομαρχίας καλλιεργεί αυταπάτες ότι μπορούμε να βγούμε από το τούνελ, επιζητώντας παράλληλα νέες μονάδες της ΔΕΗ, δηλαδή στηρίζοντας το ίδιο ενεργειακό μοντέλο που κατάντησε το νομό μας τον πιο βρώμικο ενεργειακά της Ευρώπης).

Τρίτον να προχωρήσουμε, πέρα από τις καταγραφές τις απογραφές και τις χιλιοειπωμένες διαγνώσεις, σε πιο δραστικά μέτρα όπως :
Πρόληψη και πρόγνωση των επεισοδίων ρύπανσης. Με βάση τις μετεωρολογικές προβλέψεις, τις εκπομπές των καμινάδων και την ποιότητα του λιγνίτη, μπορεί να γίνει μια στοιχειώδης πρόβλεψη των επεισοδίων ρύπανσης και συνεπώς
είτε να ελαττώσουμε το νέφος με μείωση φορτίου, χρήση καλύτερης ποιότητας λιγνίτη (πάντοτε πρέπει να υπάρχει ένα απόθεμα λιγνίτη- «φιλέτου» για το λόγο αυτό), είτε και με το σταμάτημα κάποιας μονάδας, αν χρειαστεί.
είτε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα το επεισόδιο ρύπανσης δίνοντας οδηγίες στον πληθυσμό και ειδικά στις ευπαθείς ομάδες (να αποφεύγουν την έξοδο οι ηλικιωμένοι, να αναβάλλονται τυχόν εκδρομές των δημοτικών σχολείων, κλπ).
Απαραίτητος όρος για την ολοκληρωμένη και αποτελεσματική λειτουργία του συστήματος είναι φυσικά η πλήρης εγκατάσταση δικτύου ελέγχου της ποιότητας ατμόσφαιρας, συστηματικές μετρήσεις, άμεση μετάδοση –καταχώρηση και επεξεργασία των δεδομένων και φυσικά ελεύθερη πρόσβαση υπηρεσιών – ερευνητών – φορέων και πολιτών.

Κράτηση ρυπογόνων μονάδων. Η συστηματική υπέρβαση των ορίων εκπομπών σε μια προκαθορισμένη και ρεαλιστική βάση (πχ για 20 ώρες συνεχή υπέρβαση κατά 30% του ορίου)
να αποτελεί έκτακτη αιτία κράτησης της μονάδας εκτός λειτουργίας. Δεν μπορεί να σταματούμε τις μονάδες εκτάκτως μόνο όταν επίκειται μια σοβαρή ζημιά στον εξοπλισμό. Πέρα από το λειτουργικό κόστος υπάρχει και το περιβαλλοντικό κόστος, που πρέπει με συγκεκριμένο και ποσοτικοποιημένο τρόπο να συμπεριληφθεί στις αιτίες έκτακτης κράτησης μονάδας, με παράλληλη φυσικά πρόνοια να μην δημιουργηθεί πρόβλημα στην ενεργειακή τροφοδοσία της χώρας, (λειτουργία των εφεδρικών λύσεων της ΔΕΗ σε συνεννόηση με το κέντρο παραγωγής- κατανομής φορτίου της επιχείρησης). Έτσι θα υπάρχει συνυπευθυνότητα όλης της ιεραρχίας της ΔΕΗ (η οποία συγκινείται μόνο όταν βγαίνει καμιά μονάδα εκτός) και περισσότερη προσοχή στη συντήρηση-βελτίωση ή στην έγκαιρη αντικατάσταση των παλιών ηλεκτροστατικών φίλτρων.

Απογοητευτικές οι δηλώσεις Σουφλιά

Άμεση ανάγκη για ολοκληρωμένη πολιτική προστασίας του περιβάλλοντος

Απογοητευτικές, αν και αναμενόμενες, κρίνονται οι πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γιώργου Σουφλιά από τις περιβαλλοντικές οργανώσεις Αρχέλων, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, MOm, Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης, Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων, Greenpeace και WWF Ελλάς.

Σύμφωνα με τις δέκα περιβαλλοντικές οργανώσεις, η τραγική περιβαλλοντική κρίση που εξακολουθεί να πλήττει τη χώρα μας, με αποκορύφωμα τις μεγα-πυρκαγιές του καλοκαιριού και το νέο κρούσμα μαζικού θανάτου πουλιών από πληθυσμιακή έκρηξη δύο ειδών κυανοβακτηρίων που αποτελειώνει τη ζωή στην Κορώνεια, έχει συντελέσει σε μια αυξημένη κοινωνική ευαισθητοποίηση και εγρήγορση για την προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι, η δημιουργία ξεχωριστού Υπουργείου Περιβάλλοντος, η μη-αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος και η εφαρμογή ολοκληρωμένης και αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας του φυσικού μας πλούτου και της ποιότητας ζωής αναδεικνύονται ως ξεκάθαρα αιτήματα της Ελληνικής κοινωνίας.

Σε αντίθεση όμως με αυτήν την αυξημένη κοινωνική ευαισθησία για το περιβάλλον και με νωπές ακόμα τις προεκλογικές εξαγγελίες για «δυναμική και εξωστρεφή ενεργειακή πολιτική, με έμφαση στην προστασία του περιβάλλοντος», η Κυβέρνηση επιμένει οπισθοδρομικά και ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ προκαλεί, δηλώνοντας πως ο συνδυασμός περιβάλλοντος και δημοσίων έργων κάτω από το ίδιο υπουργείο «είναι υπέρ του περιβάλλοντος»! Θέτει επίσης εκ νέου το θέμα της πολύκροτης συνταγματικής αναθεώρησης του άρθρου 24, προβάλλοντας ως λόγο την «ανάγκη» χρήσης αεροφωτογραφιών της δεκαετίας του '60 και όχι του 1945 για τον ορισμό των δασών, παραβλέποντας πως τέτοια ρύθμιση δεν υπάρχει στο άρθρο 24.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις θεωρούν αποτυχημένη και εις βάρος του περιβάλλοντος τη μέχρι σήμερα παράδοξη και μοναδική στην ΕΕ συνύπαρξη του περιβαλλοντικού αντικειμένου με τα δημόσια έργα. Καλούν τον κ. Σουφλιά και προσωπικά τον Πρωθυπουργό να αναλάβουν επειγόντως τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για τα εξής θέματα αρμοδιότητας ΥΠΕΧΩΔΕ:

1. Άμεση και χωρίς άλλες περιπλοκές ολοκλήρωση του Εθνικού Κτηματολογίου, κατά τρόπο που θα διασφαλίζει την προστασία του δημόσιου φυσικού πλούτου της χώρας.
2. Ορθή λειτουργία του δικτύου προστατευόμενων φυσικών περιοχών της χώρας, διαμόρφωση πλαισίου προστασίας των απειλούμενων και των ενδημικών ειδών χλωρίδας και πανίδας, δημιουργία εθνικού ταμείου για τη φύση και επαναλειτουργία με αναβαθμισμένο ρόλο της Εθνικής Επιτροπής «ΦΥΣΗ».
3. Ορθολογική και ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων και προστασία των ευαίσθητων υδάτινων οικοσυστημάτων από παρωχημένα και αναποτελεσματικά κατασκευαστικά έργα, όπως η εκτροπή του Αχελώου.
4. Δημιουργία κεντρικής υπηρεσίας κατεδάφισης αυθαιρέτων, και κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης.
5. Απόσυρση του σχεδίου ΚΥΑ για το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τον Τουρισμό και έναρξη ουσιαστικής δημόσιας διαβούλευσης για τη διαμόρφωση ενός νέου, σύγχρονου και περιβαλλοντικά βιώσιμου σχεδίου.
6. Επανακαθορισμό των κατευθύνσεων του σχεδίου Γενικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού, ώστε να ανταποκρίνεται στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές.
7. Προώθηση συγκεκριμένων μέτρων αντιμετώπισης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης των πόλεων.
8. Μέτρα για την επιτάχυνση των ρυθμών ανακύκλωσης των συσκευασιών και την εναλλακτική διαχείριση των απορριμμάτων, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που έχει θέσει η Ε.Ε.
9. Άμεση προώθηση συγκεκριμένων μέτρων εξοικονόμησης ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εναρμόνιση με τη σχετική Κοινοτική νομοθεσία. Η επίτευξη των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας πρέπει να θεωρηθεί ως ο ελάχιστος επιθυμητός στόχος για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.
10. Διαμόρφωση και θεσμοθέτηση Εθνικής Στρατηγικής για το Περιβάλλον, η οποία θα προκύψει από ευρεία και ανοιχτή κοινωνική διαβούλευση και θα περιέχει δεσμευτικούς στόχους για κάθε υπουργείο και τομεακή πολιτική.

Οι δέκα περιβαλλοντικές οργανώσεις τονίζουν πως θα σταθούν αρωγοί σε κάθε προσπάθεια ολοκληρωμένης και ουσιαστικής αντιμετώπισης των συσσωρευμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων της χώρας. Ταυτόχρονα όμως, θα συνεχίσουν να παρακολουθούν την περιβαλλοντική πορεία της χώρας και να στηλιτεύουν κάθε πολιτική ολιγωρία ή οπισθοδρόμηση που αποβαίνει σε βάρος της προστασίας του περιβαλλοντικού κεκτημένου.

Νέες μονάδες της ΔΕΗ : ΌΧΙ EΥΧΑΡΙΣΤΩ

Τον τελευταίο καιρό είναι συνεχώς στην επικαιρότητα το αίτημα για την εγκατάσταση νέων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ συνολικής ισχύος 800 ΜW στο Λιγνιτικό Κέντρο της Δυτικής Μακεδονίας (ΛΚΔΜ). Μία από τις νέες μονάδες πρόκειται να αντικαταστήσει μερικές παλιότερες του ΛΚΔΜ. Αυτό σημαίνει για το νομό μας την εγκατάσταση μιας μονάδας της τάξης των 400 MW, η οποία μάλλον θα χωροθετηθεί στον πιο παλιό ΑΗΣ, δηλαδή της Πτολεμαίδας ή στο Ν. Φλώρινας Όταν θα αρχίσουν να λειτουργούν οι καινούριες εγκαταστάσεις οι παλιές θα κλείσουν, αλλά θα είναι σε ετοιμότητα και θα χρησιμοποιούνται σε περίοδο αιχμής. Έτσι, με τα γνωστά προβλήματα της επάρκειας ισχύος και με το μόνιμο Ελληνικό σλόγκαν «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού» προβλέπονται αρκετά διαστήματα παράλληλης λειτουργίας παλιών και νέων μονάδων. Η εμπειρία της παλιάς και ρυπογόνου μονάδας του Κερατσινίου, που – αν και παροπλισμένη - κάθε τόσο έμπαινε στο δίκτυο και οι τακτικές διαμαρτυρίες των Κερατσινιωτών δίνουν μια γεύση για το τι θα γίνει κι εδώ.

To αίτημα για εγκατάσταση νέων μονάδων στο ΛΚΔΜ προωθείται από τα Σωματεία της ΔΕΗ, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και αρκετούς τοπικούς φορείς με κριτήρια κυρίως τοπικιστικά και συντεχνιακά. Η νοοτροπία αυτή ξαναζωντανεύει μεν το όνειρο των ανέργων για μια θέση στον «παράδεισο» της ΔΕΗ, αλλά κλείνει τα μάτια της στο ότι το μοντέλο αυτό ενεργειακής πολιτικής έχει φέρει τη χώρα μας τελευταία στην Ευρώπη σε μια σειρά από κρίσιμους δείκτες : Ξοδεύουμε περισσότερη ενέργεια από κάθε άλλη χώρα για κάθε ευρώ της οικονομίας μας, εκλύουμε τα πιο πολλά αέρια του θερμοκηπίου ανά κιλοβατώρα ηλεκτρισμού, ενώ η κατανάλωση ενέργειας συνεχίζει να αυξάνει γρηγορότερα από ό,τι το Ακαθάριστο Εθνικό μας Προϊόν.
Ο ενεργειακός σχεδιασμός μιας χώρας δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα συνδικαλιστικών πιέσεων και τοπικιστικών απαιτήσεων. Σε μια εποχή, όπου το φαινόμενο του θερμοπηπίου αποτελεί το σοβαρότερο ίσως πρόβλημα της ανθρωπότητας και η στροφή στις ανανεώσιμες μορφές ενέργειας είναι πλέον μονόδρομος, δεν μπορεί ως τοπική κοινωνία και ως πολίτες να συρόμαστε στο αίτημα για νέες μονάδες της ΔΕΗ, λύση που παλαιότερα εμείς οι ίδιοι είχαμε πολεμήσει με πολύ σοβαρά επιχειρήματα (Ήταν η μοναδική περίπτωση σε διάστημα 15 ετών που η Κοζάνη «κατέβασε τα ρολά» - έστω για μια μέρα - ζητώντας καθαρό περιβάλλον και απαιτώντας να μη γίνει η 5η μονάδα της ΔΕΗ στον ΑΗΣ Αγ. Δημητρίου).
Τι μεσολάβησε και από την άρνηση στην εγκατάσταση 330 MW το 1993 φτάσαμε σήμερα να εκλιπαρούμε άλλα 800 ΜW ; Πως είναι δυνατόν να ζητάμε δια της φωνής των Σωματείων της ΔΕΗ και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης ενεργειακές λύσεις απαράδεκτες από κάθε άποψη, που όμως βρίσκουν γόνιμο έδαφος στον αιώνιο τοπικισμό και στην αγωνία των ανέργων για μια θέση στον ήλιο;
Πως συμβιβάζεται η υπεράσπιση της αειφόρου ανάπτυξης, η υπογραφή και η εφαρμογή του πρωτοκόλλου του Κιότο για τον περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα CO2, η δέσμευση μας έναντι της Ευρώπης για ριζική στροφή στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) με το αίτημα για νέες λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ ;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή κι ας εξετάσουμε τις παρενέργειες σε επίπεδο εθνικής οικονομίας από την εγκατάσταση νέων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ.

Εκπομπές CO2. Η Ελλάδα είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, αφού παραμένει ουσιαστικά απροετοίμαστη για το εμπόριο των εκπομπών CO2 που θα ισχύσει εντός της ΕΕ από την 1-1-2005. Το εθνικό σχέδιο κατανομής ρύπων κατατέθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή (στις 31-12-2004 το απόγευμα !), θεωρείται μνημείο προχειρότητας και ευνοεί σκανδαλωδώς τη ΔΕΗ. Πέραν του διεθνούς διασυρμού και των πολιτικών – νομικών συνεπειών η εμμονή σε ένα ενεργειακό μοντέλο ρυπογόνο και ακριβό θα επιφέρει τεράστια χρηματικά πρόστιμα για τη χώρα μας. Ο φόρος CO2 σημαίνει (μακροπρόθεσμα) μέχρι και 200 δις δρχ ετησίως, τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να τα καταβάλουμε, με τη γνωστή μέθοδο… μετακύλισης στον καταναλωτή.
Το 1990 καταφέραμε να εξαιρεθούμε, μαζί με Πορτογάλους και Ισπανούς, από τον ανεπτυγμένο κόσμο με στόχο να επιτύχουμε αύξηση των εκπομπών CO2. Επιδιώξαμε λοιπόν και πήραμε - με το πρόσχημα της υπανάπτυκτης χώρας – το δικαίωμα να αυξήσουμε τις εκπομπές CO2 κατά 25% μέχρι το 2012. Ήδη όμως (8 χρόνια πριν το 2012) έχουμε υπερβεί αυτό το όριο κατά 4 %. Αφού λοιπόν εξαντλήσαμε και ξεπεράσαμε αυτή την αύξηση πριν την ώρα της, συνεχίζουμε να λειτουργούμε ως πονηροί Νεοέλληνες ελπίζοντας σε νέες διαπραγματεύσεις και αδιαφορώντας για το μέγεθος των επιπτώσεων στην εθνική οικονομία και στο παγκόσμιο περιβάλλον. Κι αντί να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κρατηθούμε εκεί, προτείνουμε λύσεις, όπως οι νέες λιγνιτικές μονάδες, που αυξάνουν κι άλλο τις εκπομπές μας σε CO2. Προβλέπεται να φτάσουμε σαν χώρα τους 144.4 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμων εκπομπών το 2010, δηλαδή αύξηση 35.8 % σε σχέση με το 1990 ! (Εθνικό Αστεροσκοπείο, 2003).
Κατά τα άλλα υπερακοντίζουμε σε κούφιο αντιαμερικανισμό και περιβαλλοντισμό, επικρίνοντας τον Μπους, ο οποίος δεν έβαλε την υπογραφή του για τη μείωση των εκπομπών CO2, ενώ εμείς ως «ξύπνιοι Ρωμιοί» τη βάλαμε αλλά δεν την τιμούμε.
Η ΔΕΗ είναι υπεύθυνη στην Ελλάδα για το 50% των αερίων θερμοκηπίου. Οι υποσχέσεις περί «καινούριων φίλτρων» και «σύγχρονης τεχνολογίας» των νέων μονάδων δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στο τομέα των εκπομπών CO2. Οι νέες τεχνολογίες στερεών καυσίμων, αν ποτέ τις εφαρμόσουμε, δεν συγκρατούν ούτε γραμμάριο CO2, απλά μειώνουν τις εκπομπές ανά εγκατεστημένο ΜW. Συνεπώς τα περί «βελτιωμένου περιβάλλοντος», που επαγγέλλονται οι οπαδοί των μονάδων, δεν αφορούν το CO2 αλλά την τέφρα. Ειδικά στη μεταβατική φάση της «ψυχρής εφεδρείας», όπου θα δουλεύουν -κατά την περίοδο αιχμής- και οι παλιές και οι καινούριες μονάδες η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Εκτός κι αν οι νέες καμινάδες… ρουφούν αντί να εκπέμπουν καυσαέρια και τέφρα.

Ο μύθος του φτηνού λιγνίτη
Η επιβάρυνση της λιγνιτικής κιλοβατώρας λόγω του φόρου CO2 είναι αρκετά μεγαλύτερη σε σχέση με την πετρελαϊκή και εκείνη του φυσικού αερίου. Αν συνυπολογίσουμε και το λεγόμενο «εξωτερικό κόστος» του λιγνίτη, δηλαδή τις οικονομικές επιπτώσεις της αφαίμαξης των νερών, των σοβαρότατων επιπτώσεων στην ύδρευση / άρδευση οικισμών / χωραφιών που «έχασαν» τα νερά τους (Κοζάνη, Σαριγκιολ, λεκάνη Αμυνταίου), της απώλειας παραγωγικών γαιών, της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, κλπ, διαπιστώνουμε αβίαστα ότι ο λιγνίτης κάθε άλλο παρά φθηνό καύσιμο είναι. Με βάση παλιότερες μελέτες στελεχών της ΔΕΗ (Κορδας 1997) το εξωτερικό κόστος του λιγνίτη, υπολογίζοντας μόνο τις οικονομικές επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, αγγίζει τα 7 δις δραχμές ετησίως ! Όμως η ΔΕΗ με τις ευλογίες της Κυβέρνησης και τη σύμφωνη γνώμη βιομηχάνων – συνδικαλιστών δεν ακολουθεί τη διεθνή πρακτική για τον συνυπολογισμό του εξωτερικού κόστους του λιγνίτη, ούτε πληρώνει για την αξία του ως εξαντλούμενου φυσικού πόρου, με συνέπεια να σέρνεται και πάλι στα Ευρωπαϊκά εδώλια.
Ο λιγνίτης λοιπόν είναι ένα ακριβό και ρυπογόνο καύσιμο. Πρέπει κάποτε να τελειώνουμε με τους μύθους και τις αλχημείες που προσπαθούν να τον εξωραΐσουν και να δούμε κατάματα όχι μόνο τα υπέρ αλλά και τα κατά του.
Κανείς βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτή τη στιγμή ο λιγνίτης είναι, καλώς ή κακώς, το εθνικό μας καύσιμο και η ραχοκοκαλιά της ενεργειακής μας πολιτικής. Όμως αντί να εντείνουμε συνεχώς την εξάρτηση και την ενεργειακή μας μονομέρεια, ας σχεδιάσουμε ένα πρόγραμμα σταδιακής και προσεκτικής απεξάρτησης από το λιγνίτη (και παράλληλης παράτασης της ζωής των λιγνιτικών αποθεμάτων), στήριξης σε άλλες μορφές ενέργειας, εξοικονόμησης, κλπ. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, που συνοδεύεται με συνολική αύξηση των θέσεων εργασίας (κι όχι απολύσεις όπως προπαγανδίζει το λιγνιτικό λόμπι), έχει σαν πρώτο ελάχιστο βήμα τη σταθεροποίηση της λιγνιτικής παραγωγής και σε καμιά περίπτωση την αύξηση της.

Οι Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ)
Η εμπειρία από χώρες που επένδυσαν σοβαρά στον ήλιο και τον άνεμο, όπως η Δανία, η Γερμανία κι η Ισπανία, δείχνει ότι η ενεργειακή αυτή στροφή μπορεί να έχει εξαιρετικά αποτελέσματα και από οικονομική και από κοινωνική σκοπιά. Στην Ελλάδα οι ΑΠΕ εξακολουθούν να μένουν στο περιθώριο, ενώ καταργούνται ακόμη και τα ελάχιστα κίνητρα, όπως οι φορολογικές εκπτώσεις για τους ηλιακούς θερμοσίφωνες. Όσο για το κόστος παραγωγής των ΑΠΕ είναι εμφανώς μικρότερο από το αντίστοιχο των στερεών καυσίμων (πχ για την αιολική kWh είναι ~4 cents, Energy Policy, 2004).
Η τελευταία έκθεση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας εκτιμά ότι το 2010 οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην Ελλάδα (μαζί με τους ΥΗΣ) θα καλύπτουν λιγότερο από 10% της ηλεκτροπαραγωγής, έναντι διεθνών δεσμεύσεων μας για ποσοστό τουλάχιστον 20% !
Τι θα γίνει αν αποφασίσουμε να εκπληρώσουμε τις Ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις και να αντικαταστήσουμε ένα 10 % των παλιών και ρυπογόνων μορφών ενέργειας (1000 ΜW περίπου) με ισόποσα MW από ανανεώσιμες πηγές. Από πού θα κοπούν αυτά τα 1000 ΜW; Από τα Υδροηλεκτρικά τα οποία πάμε να αυξήσουμε; Όχι. Προφανώς η μείωση θα πρέπει να γίνει στις λιγνιτικές μονάδες, που έχουν τη μερίδα του λέοντος σε ισχύ, και κατά δεύτερο λόγο στις πετρελαϊκές μονάδες.
Οι στόχοι της Ε.Ε. αλλά και οι δεσμεύσεις της Ελλάδας στα πλαίσια του Πρωτοκόλλου του Κιότο σημαίνουν ότι θα πρέπει να εγκατασταθούν μέχρι το 2010 περίπου 2500 MW αιολικών πάρκων. Όμως σήμερα λειτουργούν μόνο λίγες εκατοντάδες MW. Η απουσία ηλεκτρικών δικτύων, η καθυστέρηση στη χορήγηση των απαραίτητων αδειών λειτουργίας, η γραφειοκρατία κ.α. δημιουργούν τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο ο στόχος δεν θα επιτευχθεί, αλλά και ότι το μεγαλύτερο μέρος από τα σχετικά κονδύλια του Γ΄ Κ.Π.Σ. έχει χαθεί.
Αντί λοιπόν να αναπτύξουμε ένα κίνημα με ενεργειακούς στόχους που είναι φιλικοί στο περιβάλλον, δημιουργούν θέσεις εργασίας, μειώνουν την εξάρτηση από το πετρέλαιο (συμβολή, αν θέλετε, και σε μια αντιπολεμική πρακτική ) και συμβαδίζουν με διεθνείς υποχρεώσεις μας, αρκούμαστε σε μια κενή αειφορική ρητορεία κι όταν έλθει η ώρα των πράξεων ανασύρουμε τις ίδιες αμαρτωλές λύσεις.

Εξοικονόμηση ενέργειας: Πόσες δεκαετίες πίσω ;
Σε παλιότερες εποχές, μια διαφήμιση της Δ.Ε.Η. υποστήριζε ότι ο πολιτισμός μιας χώρας μετριέται με το πόσο ηλεκτρικό ρεύμα καταναλώνει. Από τότε έχουν μεσολαβήσει πολλά : η «χαρά» να ξοδεύεις ενέργεια είναι πλέον ξεπερασμένη και επικίνδυνη.
Οι σύγχρονες αντιλήψεις επιβάλουν
· την εξοικονόμηση της ενέργειας, με κατάλληλη διαχείριση της ζήτησης.
· την ορθολογική τιμολόγησή της, με παροχή κινήτρων εξοικονόμησης και ενεργειακό φόρο ανάλογο με το περιβαλλοντικό κόστος κάθε πηγής.
· την αξιοποίηση του φυσικού αερίου ως γέφυρας προς καθαρότερες μορφές ενέργειας,
· τον δραστικό περιορισμό της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, μεταφορών και θερμότητας στα νοικοκυριά και τον τριτογενή τομέα. (Ανακοίνωση Οικολόγων Πρασίνων2004)
Δυστυχώς και στον τομέα της εξοικονόμησης είμαστε πολλές δεκαετίες πίσω. Και η ευθύνη επιμερίζεται τόσο στις κυβερνήσεις, που περιορίζουν το ρόλο τους στην ικανοποίηση της ζήτησης αντί να παρεμβαίνουν ενεργά στη διαχείρισή της, όσο και σε μια αδιάφορη και ενεργοβόρα κοινωνία, που επικροτεί και τροφοδοτεί μια τέτοια πολιτική.

Το υψηλό κόστος μεταφοράς του ρεύματος.
Ένα σημαντικό ποσοστό του κόστους της κιλοβατώρας οφείλεται στα έξοδα μεταφοράς (κατασκευή δικτύων, απώλειες μεταφοράς, κλπ). Στην Ελλάδα το στρεβλό μοντέλο χωροθέτησης των ηλεκτροπαραγωγών μονάδων, σύμφωνα με το οποία τα 2/3 της ηλεκτρικής ενέργειας παράγονται σε μια μόνο περιοχή και μεταφέρονται σε όλη τη χώρα, έχει σαν αποτέλεσμα ένα εξαιρετικά υψηλό κόστος μεταφοράς. Αυτό αποτελεί άλλη μια αμαρτία του ενεργειακού μας μοντέλου, την οποία αναγνωρίζουμε μεν στα λόγια, αλλά επαναλαμβάνουμε στην πράξη κάθε φορά που αποφασίζουμε την εγκατάσταση καινούριων μονάδων της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία
Από την άλλη η ΔΕΗ κωλυσιεργεί στο θέμα της κατασκευής πρόσθετων δικτύων μεταφοράς για την παραγόμενη από ανανεώσιμες πηγές ενέργεια, γεγονός που αποθαρρύνει ακόμη περισσότερο τις επενδύσεις σε αιολικά πάρκα, μικρά υδροηλεκτρικά κλπ. Αποτέλεσμα η αδυναμία απορρόφησης και η απώλεια σοβαρών Ευρωπαϊκών κονδυλίων για την ανάπτυξη των ΑΠΕ.

Το σλόγκαν της ανεργίας : υποσχέσεις και πραγματικότητα
Στην περίπτωση της επιβολής φόρου- προστίμου με βάση τις εκπομπές του CO2 το κόστος για την εθνική οικονομία, όπως αναφέρθηκε, θα είναι μεγάλο και θα συνεχίσει να ανεβαίνει όσο αυξάνουμε τις εκπομπές μας κι όσο ανεβαίνουν οι τιμές CO2 στο Διεθνές «Χρηματιστήριο» εμπορίας ρύπων λόγω αυξανόμενης ζήτησης. Με βάση παλιότερα στοιχεία του ΤΕΕ η αύξηση αυτή μεταφράζεται σε ένα ετήσιο χαράτσι 20.000 δραχμών για κάθε νοικοκυριό, σε μείωση της απασχόλησης κατά 0.4 %, αύξηση του πληθωρισμού κατά μια μονάδα ετησίως, μείωση των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 2.7 % και μείωση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 0.7 %. («Έργον» ΤΕΕ ΔΜ 1994). Μπορούν να μας πουν οι συνδικαλιστές και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση σε πόσες χιλιάδες απώλειες θέσεων εργασίας πανελλαδικά μεταφράζονται τα νούμερα αυτά ; Η επειδή τοπικά θα δημιουργήσουμε 150 θέσεις εργασίας από τις δυο μονάδες (που θα καλυφθούν μερικώς από τους εργαζόμενους των παλιών μονάδων), δεν μας ενδιαφέρει ο πανελλαδικός αντίκτυπος μιας πολιτικής που παράγει ακριβή και ρυπογόνο ενέργεια και μακροπρόθεσμα αυξάνει την ανεργία ; Αυτό κι αν δεν είναι ο ορισμός του τοπικισμού και το αντίθετο της εργατικής αλληλεγγύης !
Όσον αφορά στις υποσχέσεις περί αποκατάστασης των ανέργων, οι οποίες έβρισκαν πάντοτε πρόσφορο έδαφος (υπενθυμίζουμε τα χιλιάδες ταξίματα πολιτικών και κομματαρχών την περίοδο της κατασκευής της 5ης μονάδας της ΔΕΗ στον Άγιο Δημήτριο), υπογραμμίζουμε ότι η παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη δίνει σαφώς λιγότερες θέσεις εργασίας απ’ ότι οι ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, οι οποίες αποτελούν επενδύσεις εντάσεως εργασίας. (Energy Policy, 2004). Όποιος έχει στοιχεία περί του αντιθέτου ας τα δημοσιεύσει.
Όσοι λοιπόν υπερασπιζόμαστε την έξοδο από τον ενεργειακό Μεσαίωνα οφείλουμε θαρρετά και χωρίς υπεκφυγές και τοπικισμούς να δηλώσουμε πως ναι μεν ο λιγνίτης εξακολουθεί να είναι το εθνικό μας καύσιμο, αλλά ήρθε η ώρα – έστω και με σημαντική καθυστέρηση - της σταδιακής απεξάρτησης από το λιγνίτη.
Είναι τελείως αδιέξοδο, αντι-περιβαλλοντικό και αντι-οικονομικό (σε εθνική κλίμακα) να διεκδικούμε νέες λιγνιτικές μονάδες. Και είναι καθαρά τοπικιστικό να διαγκωνιζόμαστε με το Αλιβέρι ή το Λαύριο για το ποιος θα πάρει καινούρια μονάδα ορυκτών καυσίμων, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι πρέπει να μπει ένα STOP στη μονοκρατορία του λιγνίτη και του πετρελαίου.
Όσο για το υπαρκτό πρόβλημα της ανεργίας, ισχύει στο ακέραιο και στο Λαύριο και στη Μεγαλόπολη, οι κάτοικοι των οποίων αντιμετωπίζουν επίσης το ενδεχόμενο να κλείσουν οι πετρελαϊκές ή και λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ. Τι ανακοινώσεις θα έβγαζαν οι εκπρόσωποι των τοπικών μας φορέων αν ζούσαν εκεί ; Προφανώς θα ζητούσαν οι νέες μονάδες να γίνουν εκεί.
Τελικά, απέναντι στην ανεργία, που καλπάζει και συνεχώς αυξάνεται στη Δυτική Μακεδονία, η μόνη λύση είναι η ΔΕΗ ; Πότε θα πάψουμε να ζούμε με όραμα μια θέση στη ΔΕΗ ή έναν …γαμπρό ΔΕΗτζή ;

Εναλλακτικές λύσεις στην ανεργία
Τι θα μπορούσε λοιπόν να γίνει ;
Εγκατάσταση αιολικών πάρκων
Σύμφωνα με τον Αιολικό χάρτη της χώρας στο Νομό Κοζάνης υπάρχει διαθέσιμη περιοχή 2.36 τετρ. χιλιομέτρων για την ανάπτυξη αιολικών πάρκων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορούμε αξιοποιώντας τον άνεμο να πάρουμε εγκατεστημένη ισχύ μέχρι 80 MW (φτηνά και καθαρά) με συντελεστή χρησιμοποίησης 21 %, και να δημιουργήσουμε 30 περίπου θέσεις εργασίας στο Ν. Κοζάνης.
Λαμβάνοντας υπόψη 1) ότι η επένδυση μπορεί να ενταχτεί στο νέο αναπτυξιακό νόμο με επιχορήγηση 30 %, φοροαπαλλαγή 100 % κλπ και 2) ότι ουσιαστικά υπάρχει έτοιμο δίκτυο μεταφοράς, η επένδυση αυτή φαντάζει ιδιαίτερα ελκυστική

Ειδική στήριξη του Ν. Κοζάνης και γενικότερα των περιοχών όπως στις οποίες θα κλείσουν λιγνιτικές μονάδες.
Πρέπει να υπάρξει ένα σχέδιο γενναίας οικονομικής ενίσχυσης των περιοχών αυτών και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ν. Κοζάνης, ο Ν. Φλώρινας, η Μεγαλόπολη, κλπ λεηλατήθηκαν σε φυσικούς πόρους (κάρβουνο, νερά και παραγωγικά εδάφη) προκειμένου να εξασφαλίσουν τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας κατά 70 %. Χρειάζονται λοιπόν ένα ειδικό αναπτυξιακό σχέδιο και μεγάλες επενδύσεις κυρίως σε έργα ανάταξης του φυσικού κεφαλαίου (διαχείρισης του υδάτινου δυναμικού, αποκατάστασης γαιών, ενίσχυσης και προστασίας των δασών και των ορεινών όγκων, διαχείρισης και προστασίας των περιοχών φυσικού κάλλους και αξίας, Natura, κλπ) καθώς επίσης και ανάλογες πρόσθετες επιδοτήσεις σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.
Η επιδότηση μπορεί να έχει τη μορφή ενός πρόσθετου Τοπικού Πόρου, ο οποίος θα είναι μια «αντιπαροχή» ανάλογη με την ισχύ η οποία περικόπτεται. Δηλαδή θα είναι ένα εφάπαξ Ειδικό τέλος ανά λιγνιτικό ΜW που δεν αντικαθίσταται.
Η περιοχή μας λοιπόν θα πρέπει με ομοθυμία και αποφασιστικότητα να διεκδικήσει, από την Πολιτεία αυτή τη φορά, το Ειδικό τέλος μείωσης ισχύος και να προχωρήσει σε πραγματικά παραγωγικές και περιβαλλοντικά φιλικές επενδύσεις. Έτσι
· θα υπερκαλυφθούν οι απώλειες θέσεων εργασίας από τη μείωση της ηλεκτροπαραγωγής
· θα επανέλθει ο Πόρος Ανάπτυξης που καταβάλει η ΔΕΗ στην αρχική του κοίτη, δηλαδή κυρίως στην πραγματοποίηση έργων προστασίας περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής.

Δουλειά δεν είναι μόνο η ΔΕΗ
Ανάπτυξη δεν είναι μόνο ο λιγνίτης

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το αίτημα για νέες λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Πέραν των πεπατημένων λύσεων υπάρχουν και οι απόψεις της άλλης πλευράς, της οικολογίας και της πραγματικής αειφορίας.
Είναι σαφές ότι το ενεργειακό μέλλον δεν θα είναι όμοιο με το παρελθόν.
Το καμπανάκι της αλλαγής έχει σημάνει από καιρό. Ο ήπιος δρόμος είναι πραγματικά φθηνότερος, συντομότερος, πιο σίγουρος και ασφαλής σε σχέση με εκείνον των «σκληρών» μορφών ενέργειας. Προϋποθέτει όμως αλλαγές τρόπου ζωής, πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης. Στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΩ ΚΩΜΗΣ

ΥΓ. Στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε τοπική κλίμακα λόγω της λειτουργίας νέων μονάδων της ΔΕΗ δεν αναφερθήκαμε. Τα έχουμε πει επανειλημμένα και πρόσφατα και παλιότερα όταν αντιδρούσαμε μαζί όλοι οι φορείς της Κοζάνης κατά της 5ης μονάδας του ΑΗΣ ΔΕΗ Αγίου Δημητρίου το 1993, και καταφεύγαμε ενωμένοι στο Ευρωκοινοβούλιο και στα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της ΔΕΗ.
Τι λένε λοιπόν τώρα οι εν λόγω φορείς ; Γιατί ορισμένοι άλλαξαν θέση, τη στιγμή μάλιστα που τα δεδομένα για τις λιγνιτικές μονάδες έχουν διεθνώς χειροτερέψει (φόρος CO2, κλπ), ενώ για τις ΑΠΕ έχουν καλυτερέψει ; Θα μας ενδιέφερε η τελική άποψη του Δημάρχου Κοζάνης και των δημοτικών παρατάξεων, των κομμάτων, του ΤΕΕ του ΓΕΩΤΕΕ και όσων άλλων ήταν μαζί μας το 1993 στον αγώνα εναντίον της 5ης μονάδας της ΔΕΗ στον Άγιο Δημήτριο.